Napisałem tę (przydługą) notkę aby wyrzucić z siebie myśl, która dręczy mnie od dłuższego czasu, a mianowicie od czasu gdy doszedłem do wniosku że gry na Facebooku są do niczego :) A było to już dobry rok, półtora roku temu. Myśl na nie dawała mi spokoju, a jako wieloletni, wytrawny Gracz przez duże G zachodziłem co chwilę w głowę dlaczego tak jest. I chyba mam odpowiedź. Ale po kolei.

Social Gaming nie jest niczym nowym. Towarzyszył mi właściwie od samego początku mojej fascynacji grami i historii bycia uzależnionym od gier (powiedzmy sobie to wreszcie jasno :). Oczywiście na początku, z racji ograniczeń technologicznych granie towarzyskie działo się w świecie rzeczywistym. Najpierw gry planszowe – tutaj granie z kimś było nie tyle opcją, co koniecznością. Chińczyk, Magia i Miecz, Monopol. Im więcej ludzi – tym lepiej. Interakcje były zazwyczaj dość podobne – wszyscy grali przeciwko wszystkim, czasami w teamach.

2011. Ten rok ma przynieść sporo zmian. Większość z nich ma mieć przedrostek GEO, jak to już pisałem w ostatniej notce. Ja jestem właśnie po tygodniu intensywnego grania we wspomnianą geo-grę i pełen rozważań – co geolokalizacja zmieni w naszym życiu?

O samej geolokalizacji jako zjawisku udostępniania swojego położenia i strachów z tym związanych pisałem też ostatnio, teraz chciałbym odnieść się bardziej do drugiego zjawiska które też będzie mniej lub bardziej na ustach wszystkich, czyli gamification tłumaczonej u nas coraz częściej jako grywalizacja. Cóż to takiego? Ano dodawanie mechaniki gier tam gdzie do tej pory jej nie było. To takie uatrakcyjnianie codziennej nudy elementami współzawodnictwa – z innymi, z czasem czy czymkolwiek innym.

Geolokalizacja. Słowo które pojawia się na ustach coraz częściej. Bo w końcu nadchodzi rok 2011, a to on właśnie ma być JEJ rokiem (bo przecież nie 2012 – ten będzie rokiem Euro, autostrad i drugiej linii metra w Warszawie ;))). Przyznam się Wam szczerze, że Geolokalizacja to rzecz która kręci mnie już od dawna, od kilku lat właściwie. Od czasów kiedy nie wiedziałem że nadejdzie era Facebooka, od czasów kiedy nie miałem pojęcia że pojawi się iPhone. Od czasów kiedy pojawiły się pierwsze wzmianki o Alternate Reality. Dlaczego? Otóż dlatego że już wtedy myślałem o tym jak fajnie będzie gdy wreszcie komputery i internet opuszczą mury i wyjdą na zewnątrz.

I tak powoli się dzieje. Kolejne serwisy umożliwiają udostępnianie swojej lokalizacji – Gowalla i Foursquare obudowali to w swego rodzaju grę, Glympse i Google Latitude pozwala korzystać z tego w bardziej pragmatyczny sposób. Facebook Places podchodzi do sprawy bardzo handlowo. Ale jako człowiek który wychował się na grach planszowych, RPG i harcerskich grach terenowych zadaję sobie pytanie – WHERE IS THE FUN?

I znowu to samo. Choć jakiś czas temu (choć na łamach mojego bardziej prywatnego bloga) pisałem o tym jak to niektórzy ludzie nie są w stanie pojąć częstego przebywania na Facebooku, to znowu sygnały dochodzącę stąd i zowąd zmusiły mnie do napisania kilku słów na ten temat. Tym bardziej, że jesteśmy świadkami wchodzenia nowej dużej rzeczy – Geolokalizacji. Otóż do Polski ma niedługo wejśc niejaki Facebook Places – system dzięki któremu będziemy mogli udostępniać coś więcej niż swoje statusy, a mianowicie swoje położenie! Co prawda można już robić to za pomocą różnych programów takich jak Foursquare i Gowalla, ale tym razem będzie to skala masowa.

Dla wielu osób jest to jednak rzecz nie do pomyślenia. Już wyobrażam sobie ich panikę na samą myśl udostępnienia swojej lokalizacji. Jak to się mówi po naszej stronie Wisły – excuse my French – “sranie po nogach”. Przy okazji myślenia o tym obmysliłem kilka grup które sa najbardziej oporne przy wprowadzaniu tego typu nowości. Oto i one ;) Aha, są one nieco szydercze, humorystyczne i w ogóle. Nie miałem zamiaru nikogo obrazić. Ale tak mi się zebrało :>

(UWAGA! Bo niektórzy dziwnie reagują na ten tekst. Czytać z przymużeniem oka. Or DIE! :)

Read More

Nie wiem co jest takiego w panoramach, że nas fascynują. Wystarczy do tego samego zdjęcia dodać trochę nieba i ziemi, zmienić proporcje i stanie się zwykłym zdjęciem. Ale wąska i długa panorama – wow :) Ucieszyłem się więc bardzo, kiedy dowiedziałem się, że sa programy pozwalające robić zdjęcia panoramiczne na iPhone. A więc do dzieła.

Najpierw znowu nieco teorii – ale bardzo prostej. Otóż to jak szeroko widzimy dany obraz przez obiektyw zależy od jego ogniskowej (wyrażanej w milimetrach). Obiektywy o małej ogniskowej (np 10mm) widza obraz bardzo szeroko, obiektywy o wysokiej (np 300mm) to teleobiektywy służące do zbliżeń. Obiektywy w komórkach mają zazwyczaj neutralną ogniskową pozwalającą wykonywać zwykłe ujęcia. Do wykonania panoramy musimy zrobić ich kilka.

Nie pisałem już dość długo, a to w związku z długo wyczekiwanym urlopem. Ale koniec laby i wracam do pisania. Na tematy dość wakacyjne :) Na początek trochę o zdjęciach. I iPhonie rzecz jasna. Choć nie tylko. Na pierwszy rzut panoramy i HDR.

Czy próbowałeś kiedyś zrobić zdjęcie okna w niezbyt oświetlonym pomieszczeniu? Zazwyczaj albo pomieszczenie jest ładnie oświetlone a za oknem nic nie widać, albo za oknem jest ładnie, a pomieszczenie wychodzi zupełnie ciemno. A przecież oko widzi to inaczej… Efekt jest jeszcze bardziej widoczny kiedy robimy zdjęcia gorszym aparatem lub komórką. Dlaczego?

Jakiś czas temu (o tu) pisałem o facebookowych grupach. Nie do końca rozumiałem sens ich istnienia, miałem też wrażenie, że ich rozwój stanął w miejscu. Podczas gdy fanpage rozwijały się cały czas, wraz z rozwojem Facebooka, social grapha i innnych spraw, grupy stały w miejscu. Facebook postawił mocno na część biznesową, zaniedbał natomiast to co bardzo ważne – tematyczne grupowanie się ludzi.

Choć najbardziej rewolucyjna część Facebooka (i jego oś), czyli feed, są sprawą podstawową, brakowało mi nie raz porządnej możliwości rozwinięcia grupy tematycznej. Opisałem to we wspomnianej notce. I nagle… Zapowiadana środowa niespodzianka na Facebooku okazała się rozwinięciem funkcjonalności grup.