Kiedy obserwuje narastające zainteresowanie tematem grywalizacji i zdobywania odznak, czuję się trochę jak w latach 80tych, gdy do mojego ulubionego ośrodka wczasowego nad jeziorem Dadaj, w którym spędzałem prawie całe wakacje, przyjeżdżał nowy turnus. Oni byli podekscytowani wszystkim wokoło, a ja byłem starym wygą i patrzyłem na nich z góry. Przynajmniej tej psychicznej ;) Dlczego czuję się podobnie? Ano dlatego, że grywalizacja to nic nowego. Nowy też nie jest zupełnie system odznak, czyli “achievmentów”. Będziecie mogli się o tym przekonać niedługo z książki Pawła Tkaczyka, a na razie ja opowiem trochę o tym jak wygląda to z mojego punktu widzenia przez pryzmat moich doświadczeń.

Pisałem już kilka razy, że gry w tej czy innej formie towarzyszyły mi właściwie przez całe życie. Ale tym razem nie chciałbym pisać o grach jako takich tylko właśnie o styku rzeczywistości nie związanej z graniem i odznakach. Pierwsze odznaki za osiągnięcia z którymi się spotkałem były sprawnościami zuchowymi. Te małe trójkątne znaczki, które nosiłem na mundurze, zdobywane były za wykonanie określonych wymagań. Wymagania te wykonywało się zazwyczaj grupowo – na tym polegała specyfika pracy z tą grupą wiekową. Potem przyszedł czas na zostanie harcerzem, tam też można było zdobywać różne sprawności za wykonanie tego czy tamtego. Do każdej zestaw wymagań, później podpis drużynowego (weryfikacja) i możliwość wyszycia / naszycia sprawności na rękaw munduru. Badge, achievment – przecież to właśnie taki sam system.

Mogłoby się wydawać, że choć geolokalizacja jest tematem stosunkowo nowym i mającym się rozwijać dopiero w 2011 roku, to jest już tu pozamiatane. Czemu? Ano temu, że do gry wkracza Facebook. Duży gracz, który niczym supermarket każe zwijać się pobliskim kupcom. Dzięki Facebookowi geolokalizacja z terminu znanego geekom ma szansę stać się tak powszechna jak udostępnianie zdjęć, czy ustawianie statusu.

Ale wcale tak nie jest. Całkiem niedawno pisałem o motywach które powodują, że ludzie udostępniają swoją lokalizację, chwalą się książką którą czytają, filmem który oglądają, czy drinkiem który właśnie piją. Różne programy które do tego stosujemy różnią się między sobą i kładą nacisk na różne potrzeby, i w różnycm stopniu je zaspokojają. Dziś powiem co nieco o próbie trochę innego podejścia, czyli o polskiej Popli. Czy polski program ma szansę na zaistnienie w takich warunkach? Ano ma, tak mi się wydaje.

Przez media – zarówno te internetowe jak i tradycyjne – przewija się fala trwogi. Facebook to zło! To przecież oczywiste. To że uzależnia to powszechnie wiadomo. Ale to nic. Przede wszystkim era Facebooka to właściwie poczatek końca stosunków międzyludzkich. Te paskudne, płytkie niby znajomości wypychają prawdziwe przyjaźnie. Alarm. Trwoga. W dzwon!

Czytam to, czytam i tak sobie myślę, że specjaliści od uzależnień chyba muszą znajdywać jakieś uzależnienia, a specjaliści od stosunków międzyludzkich muszą dopatrywać się możliwości ich zagrożenia. Bo taka ich praca. Ale czy ma to jakikolwiek związek z rzeczywistością? Wydaje mi się, że kiedyś to słyszałem.

Na samym początku musze się przyznać, że piszę tę notkę po raz drugi. Ostatnim razem, już po jej napisaniu i poprawieniu ta… magicznie zniknęła. Serio. Nie było żadnych backupów, WordPress nie zapisał drafta. Ot tak. Nomen omen. Przegrałem. Ale postanowiłem zagrać jeszcze raz :)

Podczas ostatniego (nieco przedłużonego) sylwestra, obejrzeliśmy “Scott Pilgrim vs The World”. I tak mnie natchnęło, coby zebrać do kupy filmy z motywem gry. Bo bardzo je lubię. Czemu? Ano temu że jestem człowiekiem GRY. Uwielbiam gry wszelkiej maści – uwielbiam zasady, jasne wytyczne, oderwanie się od rzeczywistości, świat gry, zwycięzców i przegranych. A w niektórych filmach motyw ten się pojawia, ba, stanowi nawet oś całego filmu.

Nie chodzi mi o filmy robione na podstawie gier komputerowych. Te starają się wręcz uciekać od gry, starają się pokazać prawdziwą historię stojącą za Mortal Kombat, czy Street Fighter (WTF?). Mówię o filmach opartych o GRY jako takie. A więc bez zbędnego przedłużania. Avanti!

Czasem jest tak, że zleceniodawcy wydaje się, że jest sprytny. I w ramach owego sprytu, zamiast po bożemu zlecić porządnemu grafikowi zaprojektowanie swojej strony/logo ogłasza konkurs.

W większości przypadków konkursy to zło wcielone. Przeważnie – bo oczywiście zdarzają się nieliczne wyjątki ale nie o nich będzie tu mowa :). Generalnie można wyróżnić kilka kategorii takich “zawodów” (w każdym niestety brałem udział ale całe szczęście zmądrzałem).

Odkąd mam iPhona zacząłem robić zdecydowanie dużo więcej zdjęć. Wiąże się to oczywiście z tym, że wreszcie mam zawsze przy sobie przyzwoity aparat, który dodatkowo daje mi możliwość błyskawicznego podzielenia się zdjęciem ze światem. Niestety systemowa aplikacja służąca do robienia zdjęć jest szczerze mówiąc dosyć… biedna. Dlatego od razu zacząłem szukać jakiegoś fajnego odpowiednika.

Przetestowałem przynajmniej kilka (jak nie kilkanaście aplikacji) jednak z żadnej nie byłem zadowolony. Aż do czasu kiedy za sprawą świątecznej promocji cenowej w ręce wpadło mi Camera+ za 0,79€ !:)

Od samego początku grania w My Kingdom zdziwiła mnie jedna rzecz – ilość graczy. Byłem zszokowany, gra została odpalona w listopadzie 2010 roku, a tymczasem po obu stronach Kondratowicza (nie będącą w sumie arterią w centrum miasta) zauważyć można było wioski graczy. Jedynym problemem było to, że opcja dodania ich do znajomych była lekko wyszarzona.

Problem rozwiązał się dość szybko. Okazuje się że byłem daleko od prawdy. Otóż wioski otoczone palisadą to wioski barbarzyńców, zarządzane przez system, czyli tak zwani NPC. Można od nich kupować towary, można ich okradać i to tyle.