Co ciekawe osoby które bronią poprzedniego wyglądu Facebooka… jeszcze rok czy dwa lata temu go zwalczały. Bo wtedy on był tym nowym, paskudnym. Strasznie mnie to bawi Postanowiłem więc wygrzebać z czeluści internetu wygląd Facebooka z poszczególnych lat. To prawda – Facebook bardzo się zmienia. Ale to chyba dobrze, inaczej podzieliłby los MySpace…

A więc po kolei:

2005

2005

Tego wyglądu pewnie nie pamięta nikt z was Ja też. To czasy gdy Facebook składał się właściwie tylko z profili – to one były najważniejsze, a chodzenie po nim polegało na chodzeniu po profilach. Co ciekawe równolegle ten trend był dość mocno obecny w platformach CMS, choćby w Joomli – pamiętacie plugin „Community Builder”? Uwielbiałem się nim bawić i budować strony profilowe. Że też ja nie wpadłem na pomysł takiego Facebooka

2006

2006

No dobra mnie jeszcze tu nie było, ale z tego co wiem część z Was już po Facebooku się szwendała Co się stało? 5 września 2006 pojawił się newsfeed, czyli widok „aktualności”. A na profilu pojawił się mini newsfeed ! Facebook zaczął wreszcie żyć. Co ciekawe wprowadzenie tej funkcjonalności spowodowało falę krytyki – narzędzie określono jako niepotrzebne. To śmieszne, bo dziś to miejsce gdzie rozgrywa się znakomita większość facebookowych interakcji.

Od września 2006 można było umieszczać statusy. Co ciekawe na początku wyglądało to tak:

Michał Górecki is… i tu wpisywało się co robię. To trochę wymuszało używanie trzeciej osoby, zupełnie jak po ircowym /me.

„Is” zostało usunięte w grudniu 2007. Potem Facebook pytał się „What are you doing right now?” a od 2009 roku „What’s on your mind?”.

Co więcej już w 2006 roku Facebook wprowadził możliwość kategoryzowania znajomych i ukrywania przed nimi niektórych informacji. In your face, Google+

2007

2007

Tadam! W tym roku założyłem sobie konto które odmieniło moje życie Pamiętacie ten wygląd? Interakcji było jeszcze tak mało, że wszystkie akcje wyświetlały się znajomym. Dziś to nie do pomyślenia – profil wyglądał tak jak dzisiejszy ticker

Dolna belka

Co więcej, nadal ważna była dolna belka na której pojawiały się choćby notyfikacje. Właśnie, te jeszcze były zaśmiecane powiadomieniami z gier! Masakra… Tak, wtedy powoli zaczynał się szał na gry. Choć tak na prawdę zaczął się on nieco później…

Co więcej, w tym roku pojawiła się jeszcze jedna bardzo wazna funkcjonalność. Ja  swój pierwszy fanpage – Oranżada założyłem co prawda dopiero rok później, choć to i tak już vintage – kto miał wcześniej?

Mój pierwszy fanpage - Oranżada

Fanpage na początku nie mogły wrzucać statusów, były jak profile osobiste kilka lat wcześniej. Ale pojawiają się pierwsze reklamy

2008

2008 - profil

Rok 2008 przyniósł sporą rewolucję w wyglądzie profilu. Pojawiły się zakładki, można było do profilu dodawać aplikacje. Profil powoli przestawał pełnić rolę pierwszoplanową, najważniejszy zaczął stawać się widok aktualności. Nadeszły pierwsze wielkie prostesty przeciw zmianom

2008 - newsfeed

Zobaczcie, że statusy nadal wyświetlają się po prawej stronie, w boxie „status”. Po lewej stronie nie ma nawet opcji dodania statusu! Pojawia się za to Faacebook Chat. Czy czegoś wam jeszcze brakuje? Gdzie są LAJKI?? Nie ma

2009

To trochę niesamowite, ale dopiero 3 lata temu pojawił się like button W tym samym roku pojawiła się również możliwość ustawiania sobie nazw użytkownika (vanity url). Nie służą one jednak żadnym celom oprócz właśnie krótkich adresów.

2009

Fanpage zyskują wygląd jaki będziemy znali przez ponad rok – górne zakładki oraz własny wall. Od tej pory fanpage gadają do nas ludzkim głosem – interakcja z użytkownikami staje się ważniejsza od tego co znajduje się na samej stronie. To początek rewolucji w komunikacji marek z użytkownikami – mniej ważny staje się design strony, ważniejsza strategia redakcyjna i to co chcemy mówić.

Zauważcie, że powiadomień nadal nie ma na górze!

2010

Kolejny rok, kolejne rewolucje.

2010

Górna belka przechodzi metamorfozę która trwa właściwie do dziś. Po lewej stronie lądują powiadomienia o nowych znajomościach, wiadomościach i powiadomienia jako takie. Zakładki przechodzą na lewą stronę. Na górze pojawiają się mini grafiki – pojawiają się pierwsze kreatywne sposoby ich wykorzystania – zarówno na profilach jak i na fanpage’ach.

W kwietniu Facebook wychodzi poza Facebooka – przyciski like zagościły w całym internecie pozwalając wyrażać nasze zadowolenie po przeczytaniu artykułu. Przez prawie rok (do marca 2011) nie będą one jednak tożsame z „share”, polubienie strony zewnętrznej wyświetla się znajomym w postaci krótkiej linijki tekstu.

Facebook w tym roku wchodzi też w geolokalizację. Oczywiście tylko w wybranych krajach. My będziemy musieli poczekać do 17 marca 2011 (Dzień Św. Patryka

2011

I znowu rewolucje, i znowu protesty.

2011

Po pierwsze w związku z tym, że coraz więcej pojawia się na naszym newsfeedzie coraz więcej tracimy. Algorytm edgerank który coraz bardziej sortuje to co do nas trafia powoduje że coraz więcej informacji może nam umknąć. Stąd też boxik który pokazuja nam na żywo aktywność innych użytkowników (proteestyyy!).

2011 - Oś czasu

Oś czasu można było włączyć już od jesieni 2011, coraz więcej osób ma ją teraz włączaną automatycznie. Dziwne, spodziewałem się większych protestów. Choć przez blogi przetoczyła się fala nienawiści (z Grześkiem Marczakiem jako przywódcą buntu ))) to po prostu musimy się do niej przyzwyczaić. Tym bardziej, że teraz także fanpage tak wyglądają.

Ja oś czasu lubię. Choć dyskusyjne jest umieszczanie newsów po dwóch stronach osi (to akurat imho troche niepotrzebne) to odnajdywanie historycznych postów jest teraz o wiele łatwiejsze, widać też streszczenia poprzednich lat.

I co, chcielibyście wygląd theFacebook z 2005 roku? You gotta be kiddin. Więc nie narzekajcie Nie wszystkie zmiany są idealne, ale za nimi naprwdę stoi jakaś filozofia. I wbrew temu co przewiduje Ewa Lalik na Spidersweb – żadna z tych zmian nie spowodowała upadku Facebooka

Pamiętam że gdy około roku temu Facebook zmienił sposób działania przycisku like miałem dość mieszane uczucia. Przypomnę – przed marcem 2011 przycisk like nie wrzucał automatycznie linkowanego obiekty na Facebooka, jedynie krótką wzmiankę. Po zmianach like = share (z małymi różnicami). Krótko mówiąc kliknięcie że coś lubię było tożsame z tym że chcę by pojawiło się to na moim wallu. A przecież mogę „polubić” 20 artykułów bo akurat robię prasówkę. Lubię bo są fajne. Ale czy chcę wrzucić do siebie 20 artykułów pod rząd? Niekoniecznie :/

Wspomniamy mechanim zanosi to na jeszcze wyższy poziom. Jak to działa? Tak, że dajmy zezwolenie aplikacji na automatyczne umieszczanie pewnych informacji na naszym timelinie, ale co ważniejsze – na głównej stronie znajomych (w widoku aktualności). Krótko mówiąc automatycznie „share’ujemy” rzeczy na Facebooku. Słuchamy jakiejś piosenki na Deezerze? Pach! Odtwarzamy coś na Soundcloud? Sru. Czytamy artykuł na WP albo na Onecie? Trach. Wszystko jak leci ląduje u znajomych.

Czy to dobrze? Oczywiście że nie. Po cholerę mam pokazywać wszystkim moim znajomym moją aktywność w sieci 1:1? Czy następnym krokiem będzie plugin do przeglądarki który będzie wrzucał informacje o KAŻDEJ stronie na którą wejdziemy? Czekam aż ktoś wejdzie na Redtube i niechcący udostępni się to jego znajomym )

Co więcej, linki wyplute w ten sposób przez WP czy Onet zmuszają do skrzystania z tej aplikacji! Nie można po prostu przeklikać się na stronę z artykułem, trzeba włączayć najpierw ten ekshibicjonistyczny tryb u siebie. MASAKRA. Oczywiście wtedy my też podzielimy się z innymi faktem że czytamy ten artykuł. Być może straszliwie denny, być może wcale nie chcemy się tym dzielić. Trudno.

Co pozostaje? Wyłączcie to gówno, pliz. Wrzucajcie ręcznie to co chcecie wrzucić, bez sensu jest dzielić się tak zupełnie wszystkim. Wyłączcie zanim przeczytacie jakiś głupi artykuł i będzie wam trochę wstyd Dla mnie to tak naprawdę mechanizm podobny do Facebookowych ściem i farm fanów o chwytliwych tytułach, z tymże tu dzieje się to w imieniu prawa.

Dla mnie mechanizm ten to o jeden most za daleko.

Później spece od sprzedaży i marketingu ustalali cenę – taką żeby na grze zarobić, ale żeby równocześnie nie zabijać popytu. Oczywiście zawsze istniał jeszcze inny model – zwany przeze mnie modelem „Grzybowskim”, bo sięgającym jeszcze czasów giełdy przy ulicy Grzybowskiej, gdzie gry kupowało się za grosze, czy też model „przegram od kolegi” zastąpiony później „ściągnę z internetu”.

Piszę o tym, bo to zapoczątkowało być może model „spróbuję zanim kupię”. Model według mnie bardzo dobry, jeśli nie najlepszy. Zresztą istnieje on do dzisiaj – wystarczy spojrzeć na wiele aplikacji mobilnych, czy tych w PS3 store. Ściągam za darmo demo – 1, 2 poziomy a następnie mam możliwość kupienia pełnej wersji. Jeśli gra mi się podoba – kupuję.

Niestety jakiś czas temu ktoś wpadł na inny model, model który moim zdaniem zrujnował rozgrywkę. Model „premium content”. W połączeniu z zalewem rynku gier różnej maści „groidami” (już o tym pisałem,chodzi o bezmyślne Facebookowe klikanda w których właściwie nie da się przegrać) rozwinęło się to właściwie w całą wielką gałąź będącą dla rynku gier tym czym disco-polo dla muzyki.

Żeby nie było wątpliwości – nie mam specjalnych pretensji do twórców gier – jako libertarianin wierzę w to, że to rynek wszystko nakręca i jeśli takie rozwiązanie jest dochodowe dla twórców gier, to całkiem normalne, że z niego korzystają. Ja utyskuję nad tym rozwiązaniem jako takim. Patrząc sobie na to okiem wytrawnego gracza.

Ale na czym polega ten model? Jest dość prosty. Otóż gra zazwyczaj jest darmowa. Możemy ją zainstalować i rozpocząć grę. Po chwili jednak okazuje się, że możemy pomóc sobie w rozgrywce kupując specjalne przedmioty, czy obiekty za prawdziwą gotówkę. I to właśnie jest źródłem dochodu dla twórców.

Dlaczego jest to złe? Z powodu o którym pisałem na początku. GRYWALNOŚĆ. Każdy wie, że grywalność wynika w dużej mierze z wyważenia gry. Są gry, które mogłyby być świetne, ale są po prostu kepsko wyważone. Są zbyt łatwe, zbyt trudne, pewne czynniki mają zbyt duży lub zbyt mały wpływ na rozgrywkę. Kupowanie obiektów premium w grze wpływa za to znacząco na rozgrywkę. Mamy więc dwie możliwości:

Wariant I

1. Gra jest świetnie wyważona dla niekupujących premium obiektów

2. Gra jest zbyt łatwa gdy kupujemy premium obiekty

W tym wariancie to trochę takie kupowanie cheatów. Pamiętamy dobrze że cheaty zawsze pozwalały obchodzić wiele barier, ale po chwili okazywało się, że rujnują rozgrywkę.  Bo co to za fun gdy podczas boksu używamy kałasznikowa? :]

 Wariant II

1. Gra jest świetnie wyważona dla kupujących premium obiekty

2. W grę praktycznie nie da się grać nie kupując premium obiektów

Czyli to trochę jakby wypuścić darmowe Call of Duty, ale osoby które nie kupią specjalnych butów poruszają się 3 razy wolniej. Trochę to denerwujące, prawda?

Drugi wariant jest częstszy. Zazwyczaj w tego typu grach po prostu nie da się grac bez kupowania dodatkowych obiektów, albo gra barszo szybko staje się nudna. Przykładem może być ściągnięte przeze mnie niedawno Order UP to Go. Bardzo fajna gra która pochłonęła mnie na kilka godzin. Jednak bez kupienia specjalnej gotówki musiałbym powtarzać wykonywanie tych samych potraw kilkaset razy aby dostać się do kolejnej restauracji. NUDA. Z drugiej strony mógłbym wydać 100 $ (prawdziwych) i kupić mnóstwo growej gotówki. Taki trochę cheating.

Gry tego typu pojawiają się zazwyczaj na telefonach, albo na platformach społecznościowych. W tym drugim wypadku współzawodnictwo jest wyraźne. Co to jednak za współzawodnictwo, skoro wynik można częściowo kupić? To tak jakby w maratonie pozwolić co bogatszym wsiąść na rowery. Albo motory. Trochę bez sensu, right?

Tak więc tęsknię za czasem kiedy dział tworzenia gier siedział w osobnym pokoju niż dział marketingu i sprzedaży, czasem kiedy ci drudzy nie wtrącali się zbytnio do tego co robią ci pierwsi.

Szukam od dłuższego czasu fajnej strategii na iPhone’a, jakiegoś RTS-a albo coś w tym stylu. Nie obłożonego koniecznością kupowania sterty złotych monet, nie zepsutą ostatnim trendem trywializacji gier (zauważacie że wiele serii wypuszcza sequele jak dla półmózgów?), czy powszechnym trendem tworzenia gier na mechanizmie Farmville (stwórz obiekt, klikaj w niego, zbieraj plony).

Nie tracę nadziei.

To, że w internecie jest pełno specjalistów od wszystkiego wiadomo nie od dziś. Na każdym forum czają się spece, kwitnie „medycyna forumowa” – ludzie zadają pytania na forach, a inni ludzie im odpowiadają. Pytanie medyczne, często opisujące dość powazne problemy – choroby dzieci, czy własne. Zamiast pójść do lekarza – napiszę na forum.

Ale nie chciałem pisać ogólnie, chciałem napisać o konkretnym przykładzie eksperckości. Eksperckości blogów IT. Blogowanie stało się ostatnimi czasy bardzo popularne, a niektóre blogi traktujące o tematyce IT stały się wręcz platformami medialnymi zyskując kilkadziesiąt, a nawet kilkaset tysięcy unikalnych użytkowników miesięcznie. To oczywiście powoduje olbrzymie zapotrzebowanie na treści. Moim zdaniem często niestety realizowane w sposób „ilość nad jakość”. Ilość notek wypluwana dziennie jest olbrzymia - gdybym miał czytać regularnie nawet kilka największych blogów codziennie musiałbym poświęcać na to dwie godziny porannego czasu – przecież są jeszcze blogi czy portale z innych kategorii które trzeba prześledzić.

Cały problem z jakością polega na tym, że blogi te próbują pisać bardzo szeroko i wypowiadać się na tematy na których autorzy po prostu się nie znają. Bo autorzy to zazwyczaj informatycy, czy „około-informatycy”, różnego rodzaju przedsiębiorcy internetowi itp. A przepraszam – klasyczny IT crowd zna się na społecznościach, czy reklamie tak jak chłopaki z „Big Ban Theory” na podrywaniu kobiet, albo organizowaniu imprez. Sorry. (Tak, tak, mam prawo sobie żartować z IT, wywodzę się z tego środowiska,  studiowałem na PW i PJWSTK, byłem adminem, pracowałem w helpdesku IT )

No dobra, dobra, do sedna. Co konkretnie mną tak trzęsie? Posty o Facebooku. Otóż z racji tego, że prawie wszyscy tam jesteśmy, to wiele osób myśli że zna się na jego mechanizmach jak mało kto. A to trochę jak wypowiadanie się o technicznych aspektach prowadzenia autobusu, czy o tym co kryje pod maską, przez pasażera który po prostu czesto jeździ autobusem.

Nadejście Google+ było dla sporej części IT crowdu wydarzeniem wielkim. Otóż otrzymali oni swojego własnego Facebooka – skopiowanego, ulepszonego i najważniejsze – WOLNEGO OD LUSERÓW. Admin’s dream – bez plebsu Pozwala to formować kolejne teoriee o gatunkowej wyższości G+ nad fejsem – przecież nie ma tam paskudnych zdjęć rodzin z dziećmi ani innych tego typu rzeczy. Jesteśmy tylko my i nasze dyskusje branżowe, animowane gify, świeże memy i tym podobne. A ilość użytkowników G+ rośnie w zastraszającym tempie! Drodzy eksperci – tak, ale zapominacie o wskaźniku „minuty spędzone w serwisie” gdzie G+ dostaje porządny wpierdziel.

Czas spędzony w witrynach podczas sesji

Google+ dostaje bęcki nie tylko od takich weteranów jak Myspace, ale od nowych graczy w stylu Pinteresta. Czemu? Bo zaniża sobie średnią sztucznie wygenerowanym tłumem zaciągniętym tam w wymuszony sposób – strzałka przy wyszukiwaniu, mechanizmy przy rejestracji gmaila. Podbija się wskaźnik założonych kont – spada wskaźnik realnie aktywnych. To chyba jasne.

Tak więc przy każdym „eksperckim” komentarzu o rychłej śmierci Facebooka będę śmiał się coraz głośniej. Niewątpliwie kiedyś nadejdzie jego kres, ale obecnie utrzymuje się wyjątkowo dobrze. Pomimo tylu ekspertów go zabijających.

Ale to jeszcze nic. Po ostatniej konferencji fMC blogosfera zahuczała, a różnego rodzaju „szpecjaliści” zaczęli tworzyć notkę za notką. Z „eksperckimi” komentarzami. Pierwsze dotyczyły oczywiście timeline’a. Oczywiście można wyrazić swoje zdanie o timelinie, o tym jak wygląda i o tym czy się podoba czy nie. Każdy ma swój gust. Co prawda śmieszy mnie niemiłosiernie jak wielki kurz wzbija się przy każdej fejsbukowej zmianie, jakie gruby oporu się formują, choć jeszcze bardziej śmieszy mnie jak szybko ludzie o tych zmianach zapominają i przechodzą nad nimi do porządku dziennego.

Czy w ogóle ktoś pamięta jak wyglądał Facebook 4 lata temu? No tak część osób pewnie nie, bo ich tam jeszcze nie było. Zapewniam – wyglądał zupełnie inaczej. I nikt nad tym teraz nie płacze.

Ale najlepsze są kolejne komentarze wieszczące rychły upadek Facebooka. „Strzał w stopę”, „gwóźdź do trumny”, „to już koniec”. Większość specjalistów zapomniała o tym, że na fanpage wchodzi mniej niż 4% fanów – większość interakcji z nimi odbywa się w widoku aktualności. To stamtąd też biorą się kliki, to tam się komentuje, czy lajkkuje. Nie na fanpage’u. Mały detal, ale może warto o nim wiedzieć. Z tego punktu widzenia zmiany na fanpage naprawdę nie mają aż tak wielkiego impaktu na interakcję marek z użytkownikami. Ocenę wizualną pozostawiam każdemu – mnie akurat timeline bardzo się podoba, choć parę spraw bym zmienił.

Na koniec najważniejsze – creme de la creme! REKLAMY! Otóż Facebook dosłownie ZALEJE nas reklamami! Nadchodzi armageddon! Moja ulubiona blogerka technologiczna już go przewidziała, tym razem inne blogi dołączyły do niej. Nieważne, że większość z nich nie do końca ogarnia działanie reklam PREMIUM, nie wspomniawszy już o zapowiedzianym Reach Generatorze. Najlepsze jest to, że „specjaliści” przewidzieli armageddon zanim największe agencji reklamowe w Polsce poznały od przedstawicieli Facebooka szczegóły tych formatów! Nieważne. Opinia musi być szybko. Nawet tabloidowa.

Otóż drodzy „eksperci!” Omawiane reklamy PREMIUM nie grożą zalaniem was w którymkolwiek momencie. Koszt najtańszej kampanii to ok 50 tys zł, a kampania ta „wyklikuje” się stosunkowo szybko (rozliczana jest w CPM). Mało firm w Polsce przeznacza takie budżety na social, tym bardziej że to format mocno wizerunkowy – do rekrutacji fanów nadają się lepiej inne formaty.

A wspomniany „Reach Generator”, czyli mechanizm zwiększający dotarcie do fanów z komunikatami reklamowymi? To mechanizm dla fanpage’y o wielkości w okolicach 500 tysięcy fanów, koszt jego będzie kształtował się od 100, czy 200 tysięcy złotych miesięcznie w górę. Już? Zrozumiano? Ile firm będzie w stanie to zainwestować? Niewiele. Bardzo niewiele.

Reasumując – pomyślcie zanim coś napiszecie, szczególnie jeśli blogujecie na platformach które pretendują do bycia opiniotwórczymi. Nie musicie pisać 20 notek dziennie, i tak dla wielu osób to za dużo. Może lepiej skupić się na jakości?

I przede wszystkim piszcie o tym o czym się znacie. Nie każdy kto spędza czas na Facebooku zna się na mechanizmach jakimi rządzą się społeczności, na social media, nie wspomniawszy już o reklamie i mechanizmach nią rządzących. O tym zresztą pisałem niedawno na drugim blogu.

Hough.

Przejdźmy więc jeszcze raz przez powody dla których miałbym używać programu w stylu Foursquare – kiedyś to skategoryzowałem, ba, zdarzało mi się nawet mówić o tym na Eastcampie A więc czemu się checkujemy?

1. Grywalizacja

Używam, bo mam z tego fun. Ale czy naprawdę go mam? Nie za bardzo. Wprowadzone w ostatniej odsłonie Foursquare punkty  trochę podkręciły zabawę, ale w rzeczywistości nakręca to zabawę na krótko. Ścigałem się przez kilka tygodni z moimi znajomymi na punkty, mam niezły rekord punktowy i to chyba tyle. Badke które dostałem sa dość losowe – nawet nie wiem jak je zdobywać. Oprócz tego nie mam żadnych mechanizmów grywalizacyjnych. W Gowalli były śmieszne przedmioty które można było zdobywac – niedopracowane to było, ale zawsze coś. A więc nic z tego.

2. Korzyści materialne

Czyli róznego rodzaju promocje za checkowanie. SRSLY? Widziałem może ze dwa lokale z promocjami w Warszawie. I to wszystko. Nie sądzę aby miało to być dla mnie jakimkolwiek bodźcem. Sorry.

3. Status 2.0

Czyli krótko mówiąc urozmaicenie statusów. Zamiast pisac „jestem tu i tu” po prostu się checkuję. A więc tak – znajomych na foursquare mam stosunkowo mało. Jesli chce to zrobić to robię to na Facebooku. Rzeczywiście. Albo dodaję miejsce do statusu, albo geotaguję zdjęcie. Foursquare + post to Facebook? Z nieznanych mi powodów checkiny foursquare’owe nadal nie „tłumaczą” się na facebookowe (tak jak było w przypadku Gowalli). Raczej nie będe korzystał z Foursquare do tego celu. Czase, z nudów.

4. Serendipity

Czyli spotykanie znajomych ot tak. Ok, czasem, może. Szczególnie gdy imprezuję na mieście. Ale większość z nich i tak nie używa Foursquare – proza życia.

5. Pamiętnik

Gdzie byłem i co robiłem? Ok, ok. Ale to w sumie też wiem już z Fejsa. Może rzeczywiście dobre to na imprezie. Żeby rano sprawdzić jak wyglądał mój szlak Ale poza tym – bez sensu.

6. Social guide

Czy warto tu zjeść itp. Jeśli mam dylemat może rzeczywiście włączę program. Ale prędzej po prostu spytam na fejsie. Zawsze znajdzie się ktoś znajomy kto odpowie w kilka minut

Reasumując – Foursquare przestał mnie kusić. Czymkolwiek. Ba, zostałem nawet Superuserem na drugim poziomie i mogę zmiatać wasze małe budyneczki pstryknięciem moich palców )) I to też mnie nie bawi. Po prostu wizja rozwoju tego programu chyba gdzies tam przysnęła. Penetracja też siadła.

Używam go czasem wychodząc „na miasto”, czasem zacheckuję się w osobliwym miejscu. Do reszty używam Facebooka, po prostu korzystając z geotagowania.

Foursquare became boring.

Boresquare.

Amen.

Mnie jednak czasami denerwuje tagowanie po imieniu i nazwisku – przyzwyczaiłem się do ksywek wielu osób i pisanie do nich „Rafał” czy „Piotr” wydaje mi się sztuczne Można w łatwy sposób dodać do Facebooka swoją xywkę i umożliwić tagowanie po niej, a nie po imieniu i nazwisku! Oto jak.

Wchodzimy w menu ustawień konta.

Następnie edycja imienia i nazwiska.

Swój pseudonim wpisujemy w pole „alternatywne imię i nazwisko”. Zaznaczamy „wyświetlaj je w moim profilu”.

I to wszystko Po chwili (pewnie musi się to gdzieś rozpropagować) możemy tagować znajomych po nicku.

Soo wreszcie jest Soo, a nie Rafałem

Będzie dosadnie. Może dzięki temu notka ta trafi do większej ilości osób. Jest taka kultowa scena w Pulp Fiction (czy są tam jakies niekultowe?) która rozgrywa się w piwnicy. Ci którzy widzieli na pewno wiedzą o to chodzi. Otóż Marcellus Wallace na skutek różnych zbiegów okoliczności zostaje pojmany przez dwóch zbirów (a raczej zbira i policjanta) i zgwałcony analnie. I kiedy patrzę na poczynania sporej części z was na Facebooku myślę sobie że codziennie kilka osób z moich znajomych wkłada sobie samemu taką czerwoną piłeczkę w usta, przerzuca się przez stół i jest dymana. Na własne życzenie. I nie, nie wnikam w to komu to sprawia przyjemność

LUDZIE! Błagam, zacznijcie myśleć! Co chwilę ktoś z was zostaje złapany w farmę fanów, klasyczną, dwutabową farmę fanów. Jak to wygląda? Bardzo prosto. Oto droga którą podążacie.

1. Najpierw natrafiacie na fanpage który strasznie was ciekawi. Często głupi, ale intrygujący. Ot „Wyciskanie największego pryszcza świata” (WTF?!), „Piękna dziewczyna robila sobie zdjęcia codziennie przez 4,5 roku”, albo coś w tym stylu. Nie wytrzymujecie. Klikacie.

2. Trafiacie na domyślną zakładkę dla nie-fanów. Zazwyczaj wygląda ona tak:

Pierwza zakładka

Czasami jest explicite napisane że musisz kliknąć Lubię to, żeby zobaczyć ten film, zdjęcia, czy cokolwiek innego. Oczywiście klikasz. Pierwszy cel osiągnięty – zdobyli cię, polubiłeś ten fanpage.

2. Zostajesz przeniesiony na drugą zakładkę, na domyślną zakładkę dla fanów, lub nawet na zewnętrzną stronę. A tam kolejny krok – wymuszenie wrzucenia tej strony na swojego walla. Wygląda to jakoś tak:

Druga zakładka

Nie trafia do ciebie, że coś musi być nie tak, skoro powiedziało się A to trzeba powiedzieć B. Naprzód! Więc klikasz SHARE.

I co? I gówno Oczywiście. Zazwyczaj nic tam nie ma. Może jedno zdjęcie, ale zazwyczaj nic. Zawstydzony zamykasz zakładkę i chcesz zapomnieć o całej sprawie. Ale nie, nie.

Po pierwsze jesteś fanem tej strony, a ona będzie co rozsyłała różne gówna

Po drugie znajomi widzieli że zostałeś jej fanem – WSTYD

Po trzecie wrzuciłeś linka do niej na swoją tablicę!

Masakra. W ten sposób zostają codziennie wydymane tysiące ludzi. A raczej setki tysięcy. Albo i więcej. Głupie, istniejące po kilka dni strony mają po 100 czy 200 tysięcy fanów!

I nie mówię o fanpejdżach dla jaj w stylu „Boję się Budapesztu w Warszawie”, czy „Gdy byłem mały, śpiewałem zagraniczne piosenki po swojemu” które sam zakładam w ramach takiego e-surfingu i zabawy. Do nich przystępuje się świadomie. Mówię o tym właśnie mechanizmie dwóch tabów, oszukaniu, wymuszeniu lajkowania i share’owania.

Opamiętajcie się!

A jak już dacie się wydymać? Całe szczęście W TEJ RZECZYWISTOŚCI da się wszystko cofnąć. I bezproblemowo zgłosić to komu trzeba.

Jak to naprawić?

Po pierwsze kliknij Nie lubię / unlike, po lewej, pod awatarem.

Po drugie ZGŁOŚ tę stronę jako Spam/Scam. Jeśli każdy z nas będzie je zgłaszał, to będą szybko znikały.

Po trzecie podziel się ze znajomymi tą notką. Może nie będą zasrywali ci fejsa największym pryszczem świata. Bueh.

P.S. Kopać! http://www.wykop.pl/link/942969/jak-dajecie-sie-dymac-na-facebooku/

Każdy netgeek zna chyba Nyan Cata. To jeden z bzdurniejszych i zarazem bardziej popularnych memów które obiegły internet. To jasny przykład na to jak totalnie głupkowata rzecz może dziś stać się hitem. Nie zrozumcie mnie źle – uwielbiam tęczowego kota i szum jaki wywołał. Po prostu jest to tak proste… Ale… Tańczące parabole też były proste

Ostatnio klikałem sobie po youtube i trafiłem na niego przypadkiem po raz kolejny. Ma prawie tyle obejrzeń co Polska mieszkańców. Aha. Może ktoś go mimo wszystko przegapił. 

Panie i panowie <werble>:

To co dziwi mnie w memach to fakt że niektóre powstały całkiem niedawno, a wydaje się, że są z nami od zawsze. Film z Nyan Catem został wrzucony na youtube 5 kwietnia 2011 roku! 3 dni wczesniej kot pojawił się na sajcie LOL-COMICS w postaci animowanego GIFa.

W pewnym momencie nawet Youtube uhonorował video specjalnym progress barem!

Nyan cat progress bar

I to chyba tyle historii. Oczywiście w sieci pojawiło się mnóstwo przeróbek kota, w tym narodowych. Oto moje ulubione:

1. Polish Nyan Cat

2. Nein Cat!

http://www.youtube.com/watch?v=W3oBKgXuunw

3. Americnyan Cat

4. Russian Cat

5. French Cat

6. Rasta Cat (fajna 8 bitowa muza )

7. Moja ulubiona wersja retro

I tak dalej. Oczywiście mamy też przeróbki innych memów i filmów

1. Star Wars

2. Star Trek

3. Matrix

http://www.youtube.com/watch?v=gbmZbwfByZ8

4. znowu Star Trek (za Kirka już był!)

I dla tych którzy dotrwali – my personal best!

1. Nyan Cat Bollywood

2. Nyan Cat lego

3. Real Nyan Cat

4. I Nyan Cat Man!

To śmieszne, bo dzisiaj nikt już nie pamięta, że powiadomienia były w prawym dolnym rogu, że aplikacje zaśmiecały powiadomienia, że… nie było walla! I właśnie przeciw wprowadzeniu tego walla (którego wam teraz szkoda) wszyscy protestowali!

neofobia (neo- + fobia – gr. phóbos ‘strach’) psych. chorobliwy lęk przed tym, co nowe.

To niesamowite, ale znakomita część z nas panicznie boi się zmian. Nie rozumiem tego zupełnie, bo zawsze uwielbiałem zmiany (patrząc na liczbę uczelni na których byłem myślę że może za bardzo ). Ale  każda zmiana wywołuje opór. Zazwyczaj konserwatywnych ludzi starszych, przyzwyczajonych do status quo. Ale nie tylko – przeciwko zmianom na Facebooku protestują konsekwentnie ludzie młodzi! Czy wiecie jak wyglądałby profil, gdyby nie te zmiany? Tak:

Pierwszy profil na Facebooku

Spróbujcie więc wznieść się ponad te małostkowe przyzwyczajenie do tego co „stare i dobre” i otworzyć się na zmiany. Nie wszystkie uważam za najlepsze, ale większość z nich idzie według mnie w dobrym kierunku. To właśnie dzięki nim Facebook nie podzieli zbyt szybko losu Myspace (wbrew temu co wieszczą liczni „specjaliści” z Google+

1. Zmiany w newsfeedzie i ticker – PLUS/MINUS

Zmiany te już są widoczne – jeśli jeszcze ich nie masz, spróbuj zmienić język na angielski US. Co się zmieniło? Oprócz możliwości wpisywania większej ilości tekstu (aż 5000 znaków), zmienił się układ pokazywania treści. Czemu? Ano temu, że na Facebooku treści pojawia się coraz więcej. Potrzeba więc systemu, który pomoże ci to ogarnąć, nawet jeśli nie było cię przy fejsie kilka dni.

Zamiast więc przełączać się między Top News i Latest News, widzimy po prostu na górze Top Stories

Top Stories

Niestety nie jest to do końca jasne – trochę to zagmatwane – tu Top Stories, tu rozwijanie jednego, tam drugiego – nie jest to do końca jasne, ale niestety Facebook nigdy nie był mistrzem interfejsu…

Zdjęcia które wyświetlają się na wallu są znacznie większe – zdecydowany plus, są po prostu ładniej prezentowane (jedno duże i dwa mniejsze).

Ticker – plus. Ponieważ nie możemy przełaczyć się na widok „Recent News” – dodano tickera – mały box w którym wyświetlają się aktualnie wykonywane przez twoich znajomych czynności. Fajna opcja, miałem kiedyś podobną w przeglądarce Flock (która była dedykowane Facebookowi). Niektórych może on drażnić, IMHO to kwestia przyzwyczajenia. Plusem jest możliwość interakcji bezpośrednio z poziomu tickera (nawet komentowania) – przyznaję, jest to zerżnięte z Google+

Ticker

2. Kontrola nad newsfeedem – wielki PLUS!

Teraz sami decydujemy co nas interesuje, a co nie. Możemy wskazywać w newsfeedzie które Top Stories wcale nimi nie są, możemy przy każdej osobie zadecydować jak dużo (i jakiego typu) treści chcemy od danej osoby obserwować. Wreszcie panem newsfeeda nie jest bezduszny algorytm edgerank! Ciekawe czy tego typu ustawienia zostaną wprowadzone dla fanpage’y…

3. Listy i smartlisty znajomych – plus, z punktem karnym za chaos

Facebook najpierw mówił że idea list jest bez sensu, potem je wprowadził, ale tylko po to, żeby za kilka dni wprowadziś smart listy i listy automatyczne.

Smart Lista

Trzy defaultowe "auto" listy

Trochę się w tym pogubiłem. Pisałem już czemu list tak naprawdę używać – za małymi wyjątkami – nie będę, a teraz Facebook serwuje mi różne listy dodatkowe. Dodatkowo zniknęła opcja „Edit friends”, tworzenie własnych list zostało głęboko ukryte. Czyżby Facebook jednak się z nich wycofywał?

Dla mnie jednak całość ma co najmniej jeden duży plus.  Mogę (ale nie muszę!) dostawać powiadomienie o każdej aktywności osoby dodanej na listę „Close Friends”. To ważne, mam znajomych których chcę obserwować, a często ich posty ginęły w czeluściach newsfeeda.

4. Subskrypcje

Teraz możecie zasubskrybowac czyjeś publiczne posty bez dodawania ich do znajomych. Ta asynchroniczna relacja znana jest z Twittera, czy Google+.

W sumie fajna, przydatna dla osób publicznych. Nie trzeba zakładać własnego fanpage.

5. Timeline – plus (o ile wersja finalna będzie lepiej działać)

Czas na trzy wielkie zmiany dopiero nadchodzące. O pierwszej z nich mówią wszyscy, choć wcale nie jest najważniejsza To zamiana Walla w Timeline (Tablicy w Wehikuł Czasu – czy wspominałem już że polskie tłumaczenia ssą niemiłosiernie?)

Dlaczego nie jest najważniejsza? Nie oszukujmy się, na czyjś wall zaglądamy głównie wtedy gdy czegoś szukamy, lub gdy chcemy się czegoś dowiedzieć. Większość czasu spędzamy na stronie głównej, czyli newsfeedzie, ewentualnie w jakiejś grupie.

Nowy timeline

Timeline to nowy sposób ułożenia treści – imho atrakcyjniejszy wizualnie (boxy po dwóch stronach osi czasu, lub box na całą szerokość plus kilka innych ulepszeń). Timeline jest ułożony z założenia w dość inteligentny sposób – im dalej cofasz się w czasie (przeglądasz treści z np 2007 roku) tym mniej pokazuje. Oczywiście można pokazać więcej treści z tego okresu. Na razie działa to średnio, klikanie na małą oś czasu po prawej stronie nie działa, nie jest też do końca oczywiste które treści się nam wyświetlą a które nie. Mam nadzieję, że będzie to jakoś ulepszone.

Mnie bardzo, ale to bardzo brakowało tej funkcji. Nie raz chciałem cofnąć się w czasie do rzeczy które wrzucałem w 2008 i… kiszka. Bez innych narzędzi typu Memolane nie było to możliwe. Teraz przydałaby się jeszcze dobra wyszukiwarka (dziwne że nie można nadal wyszukiwac własnych postów…

A inni? Kurcze czasem fajnie zobaczyć kto kiedy wziął ślub, czy się zaręczył. Oczywiście mówię o ZNAJOMYCH – tak to moi znajomi, lubię o nich coś wiedzieć

Profil to nasza wizytówka. Teraz możemy wyrazić się jeszcze bardziej – dodając ważne dla nas wydarzenia takie jak zaręczyny, ślub, czy narodziny dziecka. To było już możliwe wcześniej, zmienił się po prostu sposób prezentacji tego. Więc bez paniki. Chociaż… Wiem że ta i tak będzie. I to olbrzymia. 30 września, kiedy nowe profile wejdą dla wszystkich…

6. Spotify – plus (o ile będzie nam dane go doświadczyć)

Chociaż Mark długo nad tym się rozwodził, dla mnie to aż tak ważne nie jest. Może jestem już trochę stary, ale uważam, że muzyka (którą oczywiście uwielbiam) nie definiuje naszego życia w aż tak wielkim stopniu jak uważa to Mark i spółka. No tak, w sumie targetem w dużej mierze są i będa nastolatki – w ich przypadku może tak jest :] Tak czy inaczej nowe funkcje które zaoferuje nam Facebook razem z serwisem Spotify będa polegały na podglądaniu tego co słuchają znajomi i słuchania tego samego w tym samym czasie, dyskusji o piosenkach itp. Fajna sprawa, ale dopiero jak wejdzie do Polski, a w to nie wierzę, to znaczy przynajmniej na razie. Będzie jak z Pandorą, czy iTunes :/

7. Czasowniki! (?)

TO jest chyba najważniejsza zmiana, choć nie wiemy o niej jeszcze zbyt wiele. To rozszerzenie przycisku „like”, a raczej wprowadzenie możliwości używania dowolnych czasowników. Będzie można teraz zaznaczyć, że PRZECZYTAŁO się książkę (a niekoniecznie polubiło), czy że ZDOBYŁO się jakąś górę, WYPIŁO butelkę napoju, czy ZJADŁO potrawę.

Jeśli kliknę GOTUJĘ TO na stronie z przepisami, moi znajomi z ciekawości wejdą na tę stronę – być może za chwilę będą gotować to samo. Po co? Cóż, i tak o tym piszemy. Facebook po prostu chce to w pewien sposób skwantyfikować, połączyć z produktami i markami obecnymi w całej sieci. To tak jak wprowadzenie checkinów zamiast statusów „jestem tu i tu”. To jak będzie to wykorzystane będzie zależało od fantazji developerów. Ale przecież powiedzenie że przeczytało się jakąś książkę jest rzeczywiście komunikatem który możemy chcieć wysłać – niekoniecznie musimy ustawiać, że tę książkę lubimy…

Jeden duży problem który tu widzę to języki. Facebook z charakterystycznym dla USA podejściem geocentrycznym zapomina o tym jak bardzo skomplikowane są języki świata. Facebook nie radzi sobie jeszcze ciągle z tłumaczeniem swoich komunikatów (dlatego używam wersji angielskiej), tłumaczy w kiepski sposób wiele terminów (Timeline przetłumaczone jako Wehikuł Czasu? WTF?), a porywa się na coś takiego? Oj Marku, Marku. Miałeś łacinę na studiach? Więc usłysz o polskich 7 przypadkach…

1. lubię chleb

2. nie zjadłem chleba

3. przyglądam się chlebowi

4. widzę chleb

5. zjem zupę z chlebem

6. marzę o chlebie

7. chlebie!

Tak czy inaczej – zmiany były, są i będą. Przestańcie biadolić. Ludzie po krótkim czasie przyzwyczajają się i zapominają że kiedyś było inaczej. Pytać ludzi o to raczej nie będą, pewnie jakieś testy robią. Jest to operacja na żywym organiźmie, więc pewne zmiany muszą testować na żywo. Z niektórych się może wycofają. Tak czy inaczej – młodzież to szybko ogarnie, starsi wolniej, najstarsi może się poddadzą. Życie. Zmiany są konieczne, w przeciwnym wypadku można skończyć jak pewien duży polski serwis…

I zmiany to coś co powinno dziać się non stop. Teoria o odmrażaniu stanu obecnego, przeprowadzaniu zmian i zamrażaniu, w teorii zarządzana już dawno poszła do lamusa. Jeśli się nie zmieniasz to nie stoisz w miejscu, tylko cofasz się. Szczególnie w tej branży.

Świat dzieli się na introwertyków i ekstrawertyków. To chyba wiedzą wszyscy. A nawet jeśli nie znają tych sformułować, to pewnie doskonale zdają sobie z tego sprawę, jeszcze sprzed ery Facebooka. Są ludzie którzy zawsze mówią dużo o sobie, są osoby które nie pochwalą się tym, że wygrały Nobla („nie pytałeś.”). Oczywiście nie jest to twardy podział, a pewna oś na której wszyscy się znajdujemy.

Jakby to banalnie nie brzmiało, kluczem do zrozumienia pewnych spraw jest świadomość tych różnic. Ja – jak wiedzą wszyscy moi znajomi – jestem wręcz biegunem ekstrawertyzmu. Niektórzy nazywają to ekshibicjonizmem, ja odpowiadam tym osobom, że są e-utystyczne Tak po prostu jestem zbudowany i tak są zbudowane miliony ludzi na całym świecie. Ekstrawertyk MUSI podzielić się radością, albo smutkiem, pogadać z innymi, spędzić czas z ludźmi. Nie boi się powiedzieć jak nazywa się jego dziewczyna, ani ile ma dzieci. Introwertyk pewnie nie widzi potrzeby mówienia takich rzeczy, a może nawet niektórych się boi. C’est la vie.

Dlaczego tacy jesteśmy? Bo jesteśmy. Miałem kiedyś mnóstwo kompleksów, wyleczyłem się z nich, jestem pewny siebie. Nie mam nic do ukrycia, nie jestem złodziejem ani seryjnym gwałcicielem. Nie wstydzę się tego, że przez większość mojego życia byłem harcerzem, nie wstydzę się tego co robię. Kurde, wydaje mi się po prostu że jestem normalny A rzeczy intymne… tych nie wrzucam. Mam rozum i swoje granice.

Facebook (i inne portale społecznościowe, ale to on gra pierwsze skrzypce) zmienia zupełnie oblicze naszej komunikacji. Przypomina to trochę starą zabawę z dziecięcych lat w „Chińską Pocztę” – Kto? Z kim? Gdzie byli? Co robili? Możemy informować znajomych w różny sposób o tym co robimy, możemy pokazywać im zdjęcia, możemy komentować ich opinie. I jakby przerażające były te zmiany dla introwertyków, to są one nieuniknione. A nowy profil Facebooka pokazuje to dobitnie.

http://www.facebook.com/about/timeline

Zewsząd jednak (a przede wszystkim z kręgów geekowo-IT-crowdowych) odzywają się głosy – A GDZIE MOJA PRYWATNOŚĆ? TO NIEBEZPIECZNE.

Nie bardziej niż prowadzenie bloga z wakacji. Pisałem już o „GIODOPARANOI„, pisałem też nieco później (w nieco żartobliwy sposób, nie wchodź jak nie masz poczucia humoru albo dystansu do siebie) o tym dlaczego ludzie boją się takich rzeczy.

Tak więc kilka żołnierskich słów na ten temat.

Nie dzielimy się niczym ZE WSZYSTKIMI (to znaczy możemy, ale nie musimy). Dzielimy się tym z naszymi znajomymi. Tak, sprawia nam to przyjemność – taką samą jak opowiadanie o wakacjach, czy pokazywanie zdjęć z wakacji. Taką jak pokazywanie albumów ze zdjęciami dziecka gdy znajomi przychodzą do nas na kawę, czy puszczanie filmu ze ślubu. Różnica jest taka że teraz każdy SAM decyduje czy i kiedy chce to obejrzeć. Nie, nie boimy się, że ktoś nas okradnie gdy zaczekujemy się w klubie. To jakaś paranoja. Mam alarm w domu, mam ubezpieczenie. Jeśli ktoś będzie chciał mnie okraść to i tak to zrobi. Dwa lata temu okradziono mój dom gdy w nim byłem.

Po drugie możemy ustawić sobie odpowiednią prywatność. Możemy nawet ustawić sobie widoczność tylko dla siebie – wtedy mamy po prostu widoczny tylko dla nas, online’owy album ze zdjęciami i wydarzeniami z naszego życia. Taką e-kronikę.

USA to kraj ekstrawertyków. Tak mają kulturowo – czasem z nieznajomą osobą w autobusie możesz porozmawiać o historii swojego życia. A to tam rodzą się tego typu wynalazki. U nas ekstrawertyków jest znacznie mniej. Ale to nie znaczy, że ich nie ma. Nie podpieraliśmy drabinek na sali gimnastycznej podczas dyskotek, nie mamy problemu z zagadaniem z nieznajomym, uwielbiamy prowadzić prezentacje, czy rej wodzić na imprezach. Jesteśmy. Byliśmy. Nadciągamy