Czemu o tym piszę? Ano temu, że Instagram pojawił się ostatnio na Androidzie przez co przez Facebooka przelała się fala nowych użytkowników w dużej mierze narzekających i mówiących „łeee nasze programy są lepsze, to nic wielkiego”. Na jednym z zachodnich for porównano to do wpuszczenia ludzi z getta do bogatej dzielnicy (MSPANC ). Cały trick polega na tym, że na Instagram nie należy patrzeć jak na program do robienia zdjęć. A może nie przede wszystkim w ten sposób.

Instagram do dla mnie przede wszystkim portal do dzielenia się zdjęciami. A raczej platforma miniblogowa. Minifotoblogowa. Trudno to nazwać, tym bardziej że Instagram nie ma w sumie oficjalnego interfejsu WWW – zdjęcia można oglądać dzięki rozwiązanim typu Instagrid. To trochę jak różnica między Picassą a Flickrem. Picassa to system służący do obróbki i przechowywania zdjęć. Nie ma to nic wspólnego z portalem społecznościowym – owszem można tagowac i komentować zdjęcia, ale całość jest sfokusowana na galeriach poszczególnych użytkowników. Flickr za to jest głównie po to, by robić fajne zdjęcia, dzielić się nimi i oglądać zdjęcia innych.

Facebook jest platformą dzięki której przede wszystkim utrzymujemy kontakt z osobami które znamy z reala. Na Instagramie zupełnie mnie to nie interesuje. Jeśli ktoś wrzuca tam zdjęcia swojego kota i dziecka (po 10 dziennie) to choć ma oczywiście prawo to robić, pewnie nie będę go śledził. Za to będę śledził nieznanego mi Japończyka dlatego że wrzuca fajne zdjęcia. Ja też staram się wrzucać tam po prostu fajne wizualnie zdjęcia.

Ograniczenie formy jest tu też dość ważne – mamy do dyspozycji tylko kwadrat i parę podstawowych filtrów (choć można to oczywiście obejść obrabiając wcześniej foty w innym programie a nawet uploadując te zrobione zwykłym aparatem, ale to chyba rzadkość). Challenge accepted – zrób fajne zdjęcie, otaguj je i zobacz ilu osobom się spodoba.

I na koniec – Instagram stał się trochę symbolem. Przez niektórych nazywanym hipsterskim (ale teraz jeżdżenie po hipsterach jest na topie, nie będe tego tu komentował), przez niektórych napompowanym. Ale jest marką, trudno temu zaprzeczyć. To trochę jak z Redbullem i innymi napojami. Prawie wszystkie mają podobny smak, wszystkie mają tyle samo tauryny i kofeiny ale jednak czesto kupuje się Redbulla bo… No właśnie. Bo.

Tak więc nie psioczcie na Instagram że to kiepski program do obróbki fot, bo to trochę jak ocenianie Landrovera Defendera jako samochodu miejskiego. Nie do tego to przede wszystkim służy

Aha i zapraszam http://instagrid.me/g00rek/

Bo rzeczywiście za pomocą kilku aplikacji możemy dokonać znacznego „pimp my phone” – pstrykamy zdjęcie, poświęcamy 2-3 minuty na jego obróbkę i od razu wrzucamy online. O części aplikacji już pisałem, teraz postanowiłem zebrać je w jedną notkę i odrzucić te, które egzaminu nie zdały. Zestawienie oczywiście mocno subiektywne, podawajcie swoje typy, lub argumenty za i przeciw Chciałem  je podzielić na programy do robienia zdjęć, do ich obróbki i do dzielenia się nimi, ale jak zwykle sztywne dzielenie jest trudne – każdy program spełnia mniej lub więcej każdą z tych trzech funkcji.

 1. Zamiast aparatu – Camera+ : 0,79 Eu

O tej aplikacji pisał już Kmita. Ja dodam, że wtedy zainstalowałem ją i po krótkim okresie przystosowawczym zacząłem używać. Jest naprawdę świetna – mam ja na pasku zamiast zwykłego aparatu. Po pierwsze ma kilka trybów robienia zdjęć i ustawiania ekspozycji, ale z tego dość rzadko korzystam. Najważniejszą chyba funkcją jest dla mnie edycja zdjęcia po jego zrobieniu. Najpierw przycięcie, potem wybranie predefiniowanego trybu dzięki któremu poprawiana jest ekspozycja i kontrast zdjęcia. Tu musze zwrócić uwagę na świetny tryb „Clarity” – wyciaga on niedoświetlone fragmenty obrazu, zwiększa ostrość i nadaje zdjęciu nieco dramatyczny wygląd (szczególnie w przypadku chmur). Powiększa on nieco rozpiętość tonalną, działając nieco jak program do HDR.

Następnie mamy do wyboru 18 (lub 27 po dopłacie, ale nie opłaca się ona zbytnio) gotowych filtrów które możemy nałożyć na zdjęcie. Są to zarówno efekty kolorystyczne, hipsterskie retro vintydż, jak i efekty specjalne…

Filtry Camera+

Nie sugerujcie się tym, że zdjęcia wyglądają tak kolorowo – każdy efekt można stopniować, więc czasem lekka zmiana kolorystyczna (np 10%) może wywołać ciekawe efekty. Po nałożeniu efektów możemy dodać ramkę do zdjęć, niektóre ramki pozwalają na dodanie podpisu.

Hipsterskie zdjęcie autora wykonane Wiadomo Gdzie

Czego brakuje w tym programie? Po pierwsze prędkości – powinien dość szybko przechodzić do trybu aparat – czasem na zrobienie zdjęcia mamy chwilę, niestety aplikacja odpala się czesto w trybie edycji lub innym, a na odpalenie kamery musimy czekać kilka sekund. Po drugie brakuje możliwości ręcznego grzebania w zdjęciu (ostrość, kontrast, itp).

2. Zamiast wbudowanego HDR – Pro HDR : 1,59 Eu

Iphone 4 ma wbudowany tryb HDR, czyli mówiąc prostym językiem, tryb pozwalający na robienie zdjęć  gdzie jasne miejsca nie sa prześwietlone, a ciemne niedoświetlone. Tryb ten jednak jest dość mocno ułomny. Tu z pomocą przychodzi wspomniana aplikacja. Pisałem już o niej i generalnie o HDRach, więc teraz rozwodzić się nad tym nie będę. Dodam tylko, że jeśli mamy ładną scenerię, wysokie kontrasty (np ocienione miejsca, jasne niebo i ładne chmurki),  jakieś 30 sekund na zrobienie zdjęcia i możemy stać stabilnie – to możemy tej apki użyć. Daje naprawdę świetne efekty! Co prawda nie generuje prawdziwych HDRów, jak choćby program Photomatix (który wykorzystuje minimum 3 ujęcia i dokonuje Tone Mappingu), ale efekty są zadawalające.

Karwia w HDR

Testowałem również aplikację iHDR, ale ma zbyt rozbudowany interfejs i strasznie długo dokonuje pomiarów.

3. Jeśli nie starcza nam obiektywu – panoramy.

Tu muszę podać kilka aplikacji, gdyż różnią się one nieco między sobą.

3.1 Autostitch – 1,99 Eu

Świetna apka pozwalająca skleić panoramę z gotowych zdjęć. Po prostu robimy kilka zdjęć, dodajemy je i po sprawie. Więcej pisałem tu. Dobra jeśli chcemy uzyskać ładną, prostokątną panoramę, albo mamy już gotowe zdjęcia. Warto jednak przedtem przetestować następną.

3.2 Photosynth – darmowa

To świetna darmowa aplikacja od Microsoft (!) pozwalająca na tworzenie panoram 360 (i mówię tu o kuli a nie okręgu!). Panoramę tworzy się automatycznie, swoją drogą to bardzo ciekawy interfejs. Można też tworzyć klasyczne panoramy, ale potem trzeba je przyciąć gdzie indziej. Niestety zrobienie panoramy 360 jest dość trudne i czasochłonne, ale można się pobawić.

3.3 Dermandar – 0,99 Eu

Tą aplikacją możemy wykonywać dość szybko panoramy 360. Ma dość ciekawy interfejs, wszystko wykonuje się szybko i gładko. Zapisuje całość w formie zwykłego, prostokątnego zdjęcia.

4. Zamiast Photoshopa – PerfectPhoto – 0,79 Eu

To jedna z pierwszych foto-aplikacji które ściągnąłem. Ma sporo funkcji do edytowania zdjęć – od ręcznego fine-tuningu, po gotowe filtry. Nie używam jej w normalnym workflow (nie mam na to czasu), ale czasami bawię się pojedynczymi zdjęciami. Ma genialne ciekawostki wyświetlane podczas obróbki zdjęć – jestem ich fanem Przyznam się bez bicia, że nie wypróbowałem zbyt dobrze Photoshop Express, którą wypuścił niedawno Adobe, ale na pierwszy rzut oka wolę PerfectPhoto.

5. Do dzielenia się – Instagram : darmowy

Choć większość zdjęć wrzucam ręcznie do odpowiedniej galerii na Facebooku, czasem wrzucam coś na Instagram. Czemu? To dłuższa historia na osobną notkę, czasem po prostu wolę podzielić się zdjęciem z nieznajomymi którzy są zainteresowani tego typu zdjęciami, niż ze znajomymi na fejsie. To trochę jak z blipem, twitterem i tagami. Więcej o instagramie już pisałem. Pokrótce – to prosty kombajn (!) do robienia szybkich ujęć a’la polaroid. Robimy zdjęcia (lub wczytujemy gotowe), dodajemy jeden z efektów, udostępniamy. Jest fajny do zabawy, ale efekty są dość mocne i zazwyczaj ruinują zdjęcie – nie zawsze taki efekt chcemy mieć. Ja, przyznam się szczerze, wykorzytuję go niecnie głównie do robienia efektu „tilt-shift”, którego to inne aplikacje nie robią, a który przydaje mi się choćby do zdjęć które wrzucam na Foodspotting. Więcej w ostatniej części notki. Aha, podobną funkcję spełnia Hipstamatic, ale w praktyce wybór filtra PRZED zrobieniem zdjęcia to bzdurna opcja. Chyba że ktoś rzeczywiście chce mieć wierny symulator łomo-podobnego aparatu. W każdym razie często korzystam z Instagram NIE wybierając żadnego z efektów, ale o tym za chwilę.

Mój workflow

Sporo tych aplikacji. Jak je wszystkie ogarnąć? Spróbuję to pokrótce opisać, w nagrodę dla tych którzy dobrnęli do końca notki

Na początku prawie zawsze używam Camera+. Chyba że mam ochotę zrobić HDR. Wtedy najpierw odpalam HDR Pro, a zrobioną fotkę wczytuję do Camera+. Chociaż szczerze mówić coraz rzadziej, nie zawsze mam czas na HDR Pro, nie zawsze są warunki. Tu płynąłem statkiem, więc sklejanie zdjęć z kilku jęć odpadało – poruszałem się. A efekt zrobiony samą Camerą+ jest całkiem fajny.

Camera+ i oczywiście clarity

Tutaj Clarity – działa prawie zawsze, czasem daje zbyt mocne efekty (a nie można go stopniować), więc wybieram inny tryb. Później jeden z filtrów – z odpowiednim stopniowaniem. Z ramek prawie nie korzystam. Kiedy zdjęcie jest gotowe wrzucam je ręcznie na Facebooka, lub jeśli jest odpowiednio ładne i mogę się nim pochwalić przed obcymi na Instagram, #odpowiednio #je #tagując.

Czasami bawię się mocno filtrami, ale przecież fotografia nie jest tylko po to, żeby wiernie odzwierciedlać rzeczywistość Tu moja galeria warszawskich widoczków. Zrobiona w całości iPhonem 4.

Co z panoramami? Tu mam problem. Zazwyczaj chciałbym robić panoramy HDR i brakuje mi szczerze mówiąc takiej apki. Niestety HDR Pro nie pozwala ta robienie kilku ujęć z tymi samymi ustawieniami i różne części panoramy wyglądają inaczej, później po sklejeniu dziwnie to wygląda. Ostatnio bawię się w zrobienie kilku zdjęć zwykłym aparatem iPhone (z włączonym HDR), sklejeniem ich w Autostitch, a następnie obróbce w Camera+ (oczywiście Clarity). Albo nawet od razu Camera+ a później Autostitch. Daje to nawet fajne rezultaty.

Camera+ (Clarity) i Autostitch

No cóż – so many apps, so little time. Warto dodać na koniec, że niedługo Facebook ma stworzyć własną aplikację do uploadu zdjęć, która pobije wszystkie dotychczasowe. Pożyjemy, zobaczymy.

Powodzenia!

Powinienem zacząć od usprawiedliwienia. Choć podobno usprawiedliwiają się tylko winni No dobra, jestem nieco winny, choć tylko nieco Nie pisałem prawie 3 miesiące… Nie będe rozwijał tematu, bo to nie mój osobisty blog, ani blog którego piszę o offline, ale miałem na przełomie marca i kwietnia operację tarczycy. Operacja zakończyła się najlepiej jak mogła – wszystko jest w porządku, ale lekarz powiedział, że może spaść mi energia życiowa. No i spadła. Serio. Ale jak to mawia były gubernator Kaliforni – I’M BACK! )

***

Musze przyznać, że od kiedy mam iPhone’a, mój Nikon d90 pokrywa się kurzem. Nie jestem zawodowym fotografem, ba, moja przygoda z fotografią trwa dopiero niecałe 4 lata. Lubię fotografowac rzeczy ładne – głównie widoki i architekturę, z ludźmi mam jeszcze problemy. Ale największym problemem jest sam aparat – chciałbym aby był mniejszy, uniwersalny i żeby zdjęcia nie wymagały potem długiej i żmudnej obróbki. A od kiedy mam iPhone’a… bardzo często robię zdjęcia telefonem. Zaczęło się od robienia zwykłych zdjęć, później ściągnałem jeden program… drugi… trzecia. Jest ich trochę. Postanowiłem wię je nieco opisać – powiem szczerze że choć nie ma sensu porównywać iPhone’a z compactami, a co dopiero z lustrzankami, to warto mieć kilka aplikacji pod ręką…

Zacznę od Instagrama, bo to program na swoją miarę niesamowity. Z jednego względu – ma swój system dzielenia się zdjęciami. Ale o nim powiem za chwilę, po kolei.

Instagram to kolejny program płynącay na hipsterskiej fali robienia zdjęć retro. Jest prosty jak konstrukcja cepa – zrób zdjęcia, nałóż filtr, wybierz miejsce w którym je zrobiłeś, udostępnij. No własnie – to ta kolejność, nie tak oczywista. Np Hipstamatic, o którym napiszę może w kolejnej notce, ma to na odwrót. Ale po kolei.

1. Zrób zdjęcie

To chyba dość proste. Robisz zdjęcie, albo wybierasz ze zdjęć które masz zrobione wcześniej. Pamiętaj, że zdjęcie obetniesz dokwadratu – tego wymaga hipsterska forma polaroida

Oto oryginalne zdjęcia pana ze SPECu który woli wróżyć z trawki niż pracować

2. Nałóż efekt

Pierwszy krok to Tilt-shift. Co to takiego? Mówiąc najprościej efekt dająy złudzenie małej głębi ostrości, wszystko poza obszarem który wbierzesz będzie nieostre. Generalnie to taki rodzaj techniki foto z obiektywem z przesuwną ogniskową. A jej imitacj wykorzystuje się do tworzenia efektu makiety. O tym napisze też kiedy indziej Nam przyda się do stworzenia efektu mega pro zdjęcia

Tilt Shift

Drugi krok to wybranie jednego z kilkunastu efektów. Niektóre są prawdę mówiąc nawet fajne. Oto próbka:

3. Podziel się

Po wybraniu efektu wybieramy miejsce w którym jesteśmy – choć nie musimy. Miejsca które widzmy zasysane są z Foursquare, Gowalli, FbPlaces i Bóg Wie Skąd. Możemy dodać też swoje, lub po prostu zostawić opcję znacznika na mapie. I teraz nadchodzi najważniejsza część – SHARE.

Oczywiście mamy możliwość zrobienia wrzuty na fejsa. Wrzuta jak wrzuta. Nie jest to zdjęie wrzucane do albumów fejsowych, a POST z linkiem do http://instragr.am

Ale oprócz tego nasze zdjęcie widzę wszyscy którzy zdecydowali się nas śledzić, a także ci, którzy weszli na naszego taga. Śledzenie to prosta sprawa, coś jak na Twitterze – jest jednostronne (nie trzeba być znajomymi, a może śledzić B, ale B nie musi śledzić A). Tagi za to działają dokładnie ak na Blipie lub Twitterze – nie muszę obserwować kogoś kto wrzucił zdjęcie z tagiem #sky, po prostu obserwuję tego taga… Tak więc możemy używac tagów już w opisie, lub po wrzuceniu zdjęcia dodac je w komentarzu. Ja robię zazwyczaj to drugie dodając #troszkę #tagów. I to działa!

Jak? Ano prosto. Przyzwyzailiśmy się już do modelu „ja i moi znajomi” – to model facebookowy. Oglądam co oni wrzucają, sjaty polecają mi co oni czytają. Ale co, jeśli chcę trafić szerzej? Instargram na to pozwala. Moje zdjęcia – odpowiednio otagowane – lajkuja Japończycy z drugiej półkuli. I to jest dopiero fajne

Reasumując – do czego używam Instagrama? Do robinia fajnych zdjęć które zainteresują szerokie masy oraz do robienia efektu tilt shift choćby dla foodshareingu. Ale o tym next time

Nie wiem co jest takiego w panoramach, że nas fascynują. Wystarczy do tego samego zdjęcia dodać trochę nieba i ziemi, zmienić proporcje i stanie się zwykłym zdjęciem. Ale wąska i długa panorama – wow Ucieszyłem się więc bardzo, kiedy dowiedziałem się, że sa programy pozwalające robić zdjęcia panoramiczne na iPhone. A więc do dzieła.

Najpierw znowu nieco teorii – ale bardzo prostej. Otóż to jak szeroko widzimy dany obraz przez obiektyw zależy od jego ogniskowej (wyrażanej w milimetrach). Obiektywy o małej ogniskowej (np 10mm) widza obraz bardzo szeroko, obiektywy o wysokiej (np 300mm) to teleobiektywy służące do zbliżeń. Obiektywy w komórkach mają zazwyczaj neutralną ogniskową pozwalającą wykonywać zwykłe ujęcia. Do wykonania panoramy musimy zrobić ich kilka.

I tu znowu programy do sklejania panoram mają zagwozdkę. Otóż kolejne zdjęcia będą różnie naświetlone – każde ujęcie jest inne, na jednym może mocniej świecić słońce, więc trzeba będzie nieco ściemnić obraz, na innym vice versa. Program do klejania panoram musi te różnice zniwelować. Po drugie musi znaleźć punkty wspólne i na ich podstawie skleić obrazy. Po trzecie wreszcie musi jakoś poradzić sobie ze zniekształceniami. Dlaczego?

Wyobraźmy sobie, że robimy zdjęcia zachodu słońca.Chcemy uchwycić całe morze, z lewej, z prawej, niebo z czerwonymi chmurami i jeszcze trochę piasku pod stopami. Nasze ręce  komórką poruszayby się po PÓŁKULI. Natomiast finalnie całość chcemy przedstawić płasko, na zdjęciu. To zupełnie jak z globusem i mapą świata. Pewnie czytaliście o modelach odwzorowania, albo przynajmniej zastanawialiście się nad tym czemu Antarktyda wygląda na mapie świata tak dziwnie?

Mapa Świata

Dlatego też zaawansowane mechanizmy do tworzenia panoram mają możliwość wyboru sposobu odwzorowania. Jak na przykład mechanizm wbudowany w Photoshopa. My pozostaniemy przy zwykłym mechaniźmie repozycjonowania który sprawdza się w przypadku robienia panoram oddalonych  od nas obiektów.

Ja używam do tego celu programu Autostitch.

Autostitch

Używa się go w bajecznie prosty sposób. Najpierw robimy kilka zdjęć. Powinny one ładnie uchwycić panoramę, pamiętajmy o tym, by część zdjęć pokrywała się (muszą być punkty wspólne). Generalnie ruszamy aparatem w bok, ale możemy też zrobić kilka ujęć z góry, czy z dołu. Oto przykład, kilka ujęć wykonanych nad Bugiem.

1

2

3

4

5

Specjalnie wybrałem ujęcia niezbyt różniące się od siebie – niebo, las, woda. Wyzwanie dla programu. Dodatkowo zdjęcia różnią się nieco jasnością. Wrzucam je do programu i oto efekt:

Gotowa panorama

Program radzi sobie całkiem nieźle z jasnością, niestety zwykłe repozycjonowanie przy tak szerokich panoramach to trochę mało – widać, że obraz układa się w lekki „dziubek”, ale taki już los, wygląda to i tak całkiem fajnie.

Szkoda że nie można połączyć panoram z HDR – opisany w poprzedniej notce program do HDR nie ma opcji robienia kilku ujęć na tych samych ustawieniach, wyniki sklejenia mogłyby być średnie… Mamy natomiast taką możliwość w aparacie – jeśli ktoś chce się pobawić, to niech wykona kilka HDRów obok siebie (na tych samych ustawieniach), a następnie sklei je choćby wspomnianym mechanizmem Photoshopa. Można otrzymać choćby takie efekty:

Zalew Lubianka pod Starachowicami, HDR + Panorama

Nie pisałem już dość długo, a to w związku z długo wyczekiwanym urlopem. Ale koniec laby i wracam do pisania. Na tematy dość wakacyjne Na początek trochę o zdjęciach. I iPhonie rzecz jasna. Choć nie tylko. Na pierwszy rzut panoramy i HDR.

Czy próbowałeś kiedyś zrobić zdjęcie okna w niezbyt oświetlonym pomieszczeniu? Zazwyczaj albo pomieszczenie jest ładnie oświetlone a za oknem nic nie widać, albo za oknem jest ładnie, a pomieszczenie wychodzi zupełnie ciemno. A przecież oko widzi to inaczej… Efekt jest jeszcze bardziej widoczny kiedy robimy zdjęcia gorszym aparatem lub komórką. Dlaczego?

To kwestia niskiej rozpiętości tonalnej. Otóż ludzkie oko potrafi bardzo szybko przystosować się do jasności punktu na który patrzy. Tak szybko, że nie zauważamy zbytniej różnicy. Aparat natomiast – w większości przypadków – ma ograniczoną rozpiętość tonalną. To znaczy albo skupia się na jaśniejszych partiach obrazu (a ciemne zapisuje jako czarne), albo ładnie doświetla ciemne obszary (za to jaśniejsze „przepala”, czyli pokazuje jako białe). Żeby to wyraźnie zrozumieć zerknijcie na te dwa zdjęcia które wykonałem w wąwozie Masca na Teneryfie.

Ekspozycja ustawiona na niebo

Ekspozycja ustawiona na góry

Te zdjęcia zrobiłem zaraz po sobie starając się nie ruszać iPhonem pomiędzy ujęciami. Iphone 3GS pozwala na ustawienie ekspozycji na obszar który dotknie się palcem, więc raz dotknąłem do nieba, raz na krajobraz. I co wyszło?

Na pierwszym zdjęciu niebo jest idealnie błękitne, natomiast nie widać nic oprócz niego. Na drugim krajobraz jest ładnie doświetlony, natomiast niebo jest białe – „przepalone”. Tradycyjne robienie zdjęć iPhonem w tych warunkach możemy scharakteryzować staropolskim „albo rybki albo pipki” I co teraz?

Teraz wkracza technika zwana HDR, czyli High dynamic range. Wystarczy, że odpowiedni program zbada oba zdjęcia i zdecyduje z którego zdjęcia wziąć odpowiednie fragmenty. Programów oczywiście jest dużo, ja wykorzystuję Pro HDR kosztujący $1.99. Ma on kilka trybów. O automatycznym powiem za chwilę, teraz zajmiemy się trybem wykorzystywania zdjęć z biblioteki. Odpalam, wskazuję mu zrobione przeze mnie dwa zdjęcia i… czekam

Pro HDR w działaniu

Program ma właściwie dwa zadania. Pierwsze to idealne ułożenie obrazów. Wiadomo, że zawsze lekko poruszymy drugie zdjęcie wględem pierwszego. Trzeba więć oba zanalizować i ułożyć jeden na drugim. Oczywiście jeśli mamy na zdjęciu poruszające się elementy (osoby, samochody, gałęzie na wietrze) to wynik może być kiepski. Życie :/

Drugie zadanie to wspomniane zaanalizowanie pikseli. Następnie ustawienia – jasność, kontrast, nasycenie i inne. Wynik w zależności od nich może być dość naturalny, mniej naturalny, lub wręcz kiczowaty. Oto dwa przykłady różnych ustawień tego samego obrazu.

Konfiguracja 1

Konfiguracja 2

Kiczowate? Przegięte? Wszystko zależy od percepcji. Po pierwsze o wiele bardziej zbliżone do tego co widzimy na codzień. Po drugie fotografia to sztuka, dopasujmy ustawienia do naszych chęci i potrzeb

A jak działa program w trybie automatycznym? Najpierw analizuje obraz (kilka sekund), następnie robi dwa zdjęcia, później je obrabia. Oto zdjęcie zrobione w zwykłym trybie (w nieco mniej kontrastowych warunkach)

Zdjęcie z aparatu

Zdjęcie zrobione Pro Hdr

Ciemniejsze fragmenty są doświetlone, podciągnięte jest też lekko nasycenie.

I to chyba tyle w temacie. A dla tych którzy chcą zainteresować się tematem niekoniecznie komórkowo opowiem w skrócie. Są właściwie trzy sposoby uzyskania takich obrazów. Pierwszy to robienie zdjęć w formacie RAW (lub NEF na Nikonie), który to format zapisuje o wiele więcej danych o fragmentach niedoświetlonych i prześwietlonych. Następnie za pomoca programu do obróbki zdjęć wyciągamy cienie i fragmenty przepalone (to pierwsze zawsze łatwiej zrobić niż to drugie).

Druga opcja to tzw bracketing. Większość lepszych aparatów posiada tę opcję. Robi trzy zdjęcia pod rząd prześwietlając nieco pierwsze, niedoświetlając ostatniego i robiąc normalnie to środkowe. Wszystko za jednym przyciśnięciem migawki – jest spora szansa że nie poruszymy aparatem w trakcie.

Z takimi zdjęciami (można więcej, ale trzy wystarczają) „udajemy” się do odpowiedniego programu. Możemy robić to ręcznie (np w Photoshopie) maskując niektóre obszary i wybierając je z odpowiednich zdjęć (ale to uciążliwe), lub odpalić specjalny program, najlepiej Photomatix. On sam wszystko ogarnie Powodzenia!

Nowy numer magazynu poświęconego szeroko pojętej fotografii jest już dostępny do ściągnięcia. Przejrzałem już cały numer i muszę przyznać, że jest bardzo ciekawy. Fajnie, że komuś chce się robić coś co, nie jest nastawione w 100% na zysk i sprzedaż powierzchni reklamowej. Powodzenia przy następnym numerze

Warto nadmienić, że razem z nowym numerem zmieniła się też strona magazynu – teraz oparta jest o fajną, estetyczną skórkę do WordPressa. Jedyne co zmienił bym na niej to rozmiar logotypu. Wyjątkowo (!) powiększyłbym go o jakieś 10-20%. Szkoda, że link do bezpośredniego ściągnięcia magazynu jest dosyć mocno ukryty – szukałem go dobrych kilka minut. Dla niecierpliwych zostawiam link u siebie.

Link do ściągnięcia magazynu.

[EDIT] Zaraz po opublikowaniu posta dostałem maila od Michała Mrozka, który jest redaktorem naczelnym magazynu z prośbą o nie umieszczanie bezpośredniego linku do magazynu. Okazuje się, że można go dostać tylko mailem – szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem takie zachowanie ale usuwam link.

Jedną ze strasznie drażniących mnie w macbookach rzeczy jest brak czytnika kart. To bardzo denerwujące, a przecież wydaje się być standardem w dzisiejszych czasach. Nie mam obecnie pendrive’a, do przenoszenia danych wykorzystuję właśnie karty pamięci, których trochę mi się nazbierało. I niestety jestem zmuszony korzystać z zewnętrznych czytników – czytaj kolejnej rzeczy którą trzeba przy sobie nosić.

Kiedy miałem aparat na karty Compact Flash, pogodziłem się z faktem czytnika – trudno takiego olbrzyma wsadzić bezpośrednio w komputer, ale po zakupie Nikona 90 i karty SD mój ból przypomniał sie od nowa. Aż w końcu znalazłem rozwiązanie.

W pewnym sklepie internetowym, zupełnie przypadkowo natknąłem się na kartę SD łamaną na pół, odsłaniającą w ten sposób wejście USB. Sklep niestety nie odpowiadał na maile, a ja nigdzie podobnego rozwiązania nie spotkałem… Trochę dziwna sprawa, a może producenci kart po prostu biorą już za pewnik obecność czytnika SD?

W każdym razie karta jest czymś w rodzaju specjalnej edycji (Ducati??), produkowanej przez znaną firmę SanDisk. Niestety nie mogłem jej zupełnie znaleźć w Szwajcarii, a Ceneo nic nie pokazało.  Więc zdenerwowałem się i kupiłem ją… na ebayu w Australii Paczuszka przyszła po tygodniu, nienaruszona.

A może po prostu problemem jest cena? W Polsce karta kosztuje 179 zł, ja kupiłem ją za 52$. A przecież zwykła karta SDHC 4 GB kosztuje około 25 zł… Ale cóż za taki luksus byłem w stanie zapłacić, zobaczymy jak się sprawdzi na najbliższym wyjeździe i masowym przerzucaniu zdjęć z aparatu do macbooka.

Zawsze chciałeś wziąć udział w profesionalnej sesji zdjęciowej ale nigdy nie miałeś takiej możliwości? Jesteś foto amatorem ale wiesz, że nigdy nie zbierzesz środków na zbudowanie własnego studia?

Nawet jeżeli nie pasujesz do tego opisu polecam stronę jag-jeans.com. Dostaniesz do swojej dyspozycji modelkę (lub modela), studio, aparat i do dzieła! A po wszystkim swoje zdjęcia będziesz mógł zobaczyć w prawdziwym (może nie do końca ) magazynie!

Tyle teorii A jeżeli chodzi o praktykę to bardzo podobają mi się takie formy promocji danej marki. Mam nadzieję, że większość firm wreszcie zrozumie, że reklama w internecie to nie tylko głupie bannery i pop-upy wyskakujące na każdym kroku. Jestem przekonany, że taka reklama jaką zaprezentowało Jag-Jeans odniesie zdecydowanie większy skutek niż wielki banner, nawet na tak popularnej stronie jak np. onet.

Za blogiem Jacka Więcka.

Każdemu kto choć trochę interesuje się fotografią serdecznie polecam nowy, bezpłatny, intenetowy kwartalnik PokochajFotografię. Na 105 stronach autorzy przedstawili masę ciekawych porad, wywiadów i przede wszystkim wspaniałych zdjęć.

Magazyn do pobrania na stronie pokochajfotografie.pl, osobiście polecam także blog redaktora naczelnego, Michała Mrozka.

Edit – Przepraszam za delikatny błąd w nazwisku naczelnego – oczywiście nazywa się Michał Mrozek a nie Mrożek.