Gdybym wsiadł dzisiaj do wehikułu czasu i pokazał mnie sprzed 10 lat ten artykuł (oczywiście oprócz przekazania Almanachu) to pewnie naraziłbym się (oprócz pytań o łysinę) na szyderstwa. Apple? Mac? Never. Bo dekadę temu rzeczywiście trudno byłoby mnie podejrzewać o jakąkolwiek sympatię do znaku jabłka. Macintoshe kojarzyły mi się głównie z Makami Classicami w liceum (zwanymi przez nas pogardliwie lodówkami) i sprzętami w redakcji Gazety Wyborczej na których to z trudem można było odpalić Duke Nukem. Lepsze gry oczywiście nie działały, jak to słusznie ujmowała jedna z parodii reklam Mac vs PC – „Photoshop is not a game!”

Gry. No właśnie. To przywodzi mi na myśl jedną ważną konstatację. Pewne sprawy w moim życiu po prostu się zmieniły. Zmieniło się moje postrzeganie świata, moje potrzeby, czy kryteria którymi się posługuję przy wyborze sprzętu. Dziś w gry (o ile mam na nie czas) gram głównie na PS3.

10 lat temu mieszkałem w jednym pokoju, mój desktop był dla mnie maszyną do gier, moim kinem, odtwarzaczem muzycznym, narzędziem do pracy i wszystkim innym co przychodziło mi do głowy. Stał pod biurkiem – wiecznie bez obudowy, z wiecznie wystającymi kablami – zawsze przecież mogła przyjść konieczność podpięcia nowego twardego dysku, wymiany karty graficznej, czy usunięcia jakiegoś konfliktu sprzętowego ze sterownikiem skanera. Wygląd? Jaki wygląd. Moja obudowa pamiętała jeszcze 1995 rok, wymieniłem ją chyba jakiś rok przed ostatecznym rozstaniem się z desktopem.

Dzisiaj mam dom i rodzinę, a mój rozkład dnia i potrzeby wyglądają oczywiście zupełnie inaczej. Filmy chcę oglądać na dużym telewizorze w jakości HD, muzyka z głośników komputerowych raczej mi nie wystarcza, generalnie wolę ją obsługiwać bez używania klawiatury czy myszki. Ale to czego potrzebuję to przede wszystkim WYGODA. I tu powoli kończę mój przydługi wstęp i przechodzę do sedna dzisiejszej notki. Właśnie, wygoda. Dziś, gdy przychodzę zmęczony z pracy, spełnię swoje ojcowskie obowiązki i padnę wreszcie na kanapę, ostatnią rzeczą którą chciałbym robić byłoby tweakowanie sprzętu, czy instalowanie sterowników. Chcę wygody. Chcę rozwiązań na miarę XXI wieku, takich o jakich marzyłem gdy byłem mały.

Jeszcze całkiem niedawno miałem swojego HTC Kaisera z mobilnym Windowsem i zastanawiałem się co tydzień nad tym jak go ulepszyć. Spędzałem całe wieczory w poszukiwaniu custom romów, wgrywałem je, instalowałem, udoskonalałem. Miałem ich do wyboru setki – musiałem przeczesać fora, opinie, w końcu zainstalować i… przekonać się za każdym razem że coś jest nie tak. Jako geek powinienem lubić tę sytuację, ale… no właśnie. Chyba po prostu z tego wyrosłem.

Podobną rzecz odczuwałem eksperymentując co roku z linuxem. Instalowałem mnóstwo dystrybucji, wersji, subwersji. Wszystko było ładne, piękne, ale co chwile natrafiałem na pionową „learning curve”, co chwilę okazywało się, że muszę gdzieś tam napisać jakiś skrypcik, że coś nie działa do końca, że coś… NIE. NIE CHCĘ.

Kupiłem Macbooka. Rok później (choć bardzo bałem się tej decyzji) kupiłem iPhone’a. Niedawno postanowiłem też oprzeć mój system kina domowego na Maku Mini. I jestem bardzo zadowolony.

Oczywiście mógłbym pewnie być zadowolony z innego sprzętu. Android jest coraz lepszy, Windows 7 też wreszcie daje się porównywać z OSX jeśli chodzi o szybkość i gładkość obsługi. Ale ja mając cały sprzęt i oprogramowanie jednej firmy mam pewność że będzie to działać – i to działać tak jak powinno. Pamiętam te nerwy gdy kupowałem podzespoły dla mojego PC. Czy płyta będzie dobrze chodzić z tym prockiem? A karta graficzna? A co na to Windows? Teraz nie mam tych problemów. Mam mniej możliwości, ale więcej pewności i bezstresowości.

Leopard nie pozwala mi na wiele rzeczy na które pozwalał mi Windows – nie mogę nawet zmienić koloru czy wyglądu okienek! Nie mówiąc o innych sprawach na które pozwalał mi system Microsoftu. Na OSX mam  sto razy mniej programów. Ale wiem, że programy które zainstaluję, prawie zawsze będą działały i to tak jak chcę. Nie będe się praktycznie przejmował sterownikami, bibliotekami upchanymi po różnych katalogach, defragmentacją dysku, czy innymi pierdułami. Owszem, ogarniałem to na Windowsie, w końcu studiowałem informatykę i pracowałem w helpdesku. Ale teraz po prostu NIE MUSZĘ.

Nowy iOS5 zaprowadza wygodę na jeszcze wyższy poziom. Idea chmury nie jest oczywiście wymyślona przez Apple. Ale ma być właśnie BEZSTRESOWA. I działać w tle. Tak jak silnik mojego samochodu, czy mechanizm sterujący moją pralką. Nie raz powtarzałem – nie chcę sterować kierunkiem i prędkością obrotów bębna. Chcę włożyć brudne pranie i wyjąć czyste. Jeśli muszę ustawię temperaturę. Jeśli muszę.

Oprócz wygody, bezawaryjności i bezstresowości użytkowania jest jeszcze jedna rzecz za którą cenię produkty Apple. Tak, to wygląd. Oczywiście można się śmiać z tego, można – co czyni większość applefobów – wyzywać nas od gejów, śmiać się że jesteśmy jak kobiety które oceniają samochód po kolorze a nie silniku. Można…

Ja nie wstydzę się tego że lubię rzeczy ładne. Zresztą pewnie większość applefobów też nie raz kieruje się wyglądem. Czy nie wybieracie samochodów TEŻ ze względu na wygląd? Czy wasze kobiety po prostu świetnie gotują i prasują, czy są też ładne? ;P (lub analogicznie o facetach). Czy wybierając ubrania patrzycie tylko na cenę i wygodę? Chodzilibyście w ubraniach roboczych, albo dresach. Zresztą jeśli tylko „fanboje” (ostatnio Ewa Lalik napisała że sami tak się nazywamy - co za bzdura, to jej kolejna applefobiczna, emocjonalna i irracjonalna notka) lubią ładny wygląd swojego sprzętu, to czemu inne marki telefonów i innych urządzeń elektronicznych zaczęły ostatnio tak bardzo dbać o design?

I ostatnia rzecz. W dyskusji o Apple musi też pojawić się wątek lansu. Osobiście uważałem go zawsze za śmieszny. Może jestem zepsutym bogaczem z branży reklamowej (w dodatku ze stolycy), ale widok iPhone naprawdę nie robi IMHO na nikim wielkiego wrażenia. To naprawdę dość popularny telefon który nie jest symbolem bogactwa jak poniektórzy zdają się sugerować. Może w liceum – sorry, gdy byłem w liceum nie było komórek

Mam sprzęt który świetnie działa. Pewnie poszczególne modele komputerów, czy telefonów mają lepszą specyfikację tego czy owego. Jednak jeśli patrzę na całość jako mój ekosystem – nie widzę lepszego rozwiązania. Wiem, że wszystko będzie działało, synchronizowało się i grało tak jak zostało zaplanowane. Nie będę miał kontroli nad wszystkim, nie będę mógł pogrzebać w każdym elemencie, ale zupełnie mnie to nie interesuje. Chcę wsiąść do samochodu i jechać, a nie bawić się wystającymi kabelkami licząc na to czy owo. I chcę mieć pewność, że wszystko będzie dopracowane w najmniejszych detalach. Bo będzie.

Owszem nie będę mógł pogodzić się z niektórymi decyzjami firmy (na przykład brakiem slotów na karty SD przez długi czas, czy brakiem wytnij i wklej plik w OSX, albo brakiem możliwości zmiany dźwięku sms w iPhone), ale wiem że wszstko, łącznie z tym jak wyjmuje się produkt z pudełka zostało dokładnie zaplanowane. Za swoją cenę – owszem. Ale mogę pozwolić sobie na tę odrobinę luksusu. Bo jeśli w banku nie obchodzi mnie czy płacę 0 czy 10 złotych miesięcznie (co to za kwota?) a obchodzi mnie wygoda obsługi rachunku i jego możliwości, jeśli w sieci komórkowej nie obchodzi mnie miesięczna różnica w abonamencie rzędu 15 złotych (półtora kebaba?) a obchodzi mnie zasięg sieci i jakość obsługi klienta, tak od sprzętu elektronicznego oczekuję dopracowania, bezawaryjności i bezstresowości w obsłudze.

Zupełnie jak w Siri które ma pojawić się w nowym iPhone.

Może konkurencja miała sterowanie głosowe. Może rozpoznaje ono nawet większą ilość języków. Może… Ja wiem, że to nie kolejna apka, tylko dobrze dopracowany projekt. Tak wygląda. Zupełnie jak w filmach SF które oglądałem gdy byłem mały. A może po prostu starzeję się i cenię sobie wygodę i pewność. Tak czy inaczej – uwielbiam produkty Apple. I nie widzę na razie żadnej realnej alternatywy. Biorąc pod uwagę kryteria na których mi zależy. Bo jak to mówił Sawyer do Kate w LOST: „It’s all about details, Freckles”.

W większości przypadków konkursy to zło wcielone. Przeważnie – bo oczywiście zdarzają się nieliczne wyjątki ale nie o nich będzie tu mowa . Generalnie można wyróżnić kilka kategorii takich „zawodów” (w każdym niestety brałem udział ale całe szczęście zmądrzałem).

1. Te, które są w zasadzie za darmo

Muszę przyznać, że jeden z takich konkursów natchnął mnie do napisania tego posta. Otóż Przemek Pająk na swoim (nomen omen bardzo fajnym i popularnym blogu) SpidersWeb ogłosił konkurs na zaprojektowanie nowej skórki bloga. Do wygrania… Banner na dwa tygodnie i link w stopce. Ah, no i oczywiście wieczna chwała i wirtualny uścisk dłoni prezesa. Nic tylko siadać do roboty i zasuwać. Rachunki opłacą się same, jedzenie samo wskoczy do lodówki a bawił się będę patrząc przez okno. Z resztą, nie tylko ja mam takie przemyślenia odnośnie tego przypadku.

2. Te, w których głosują telewidzowie

Tutaj z kolei decyzję odnośnie wygranego projektu mają podjąć internauci za pomocą głosowania na stronie. Pomysł zupełnie bez sensu ponieważ od samego początku kusi wszelkiej maści oszukiwaczy do sztucznego nabijania głosów lub spamowania każdej możliwej przestrzeni w sieci. Czego efektem jest wygrana projektu może nie najlepszego ale na pewno z najsprytniejszym autorem.

3. Te bez rozstrzygnięcia

Z początku wszystko wydaje się piękne ale kiedy przychodzi czas na rozstrzygnięcie… Konkurs zostaje rozwiązany. Może z powodu nieodpowiedniego poziomu prac, może z powodu choroby żony brata szefa, nieważne. Drodzy zleceniodawcy pamiętajcie, że kiedy ogłaszacie konkurs ponosicie pewnego rodzaju ryzyko – otóż może się tak zdarzyć, że dostaniecie tylko kiepskie projekty. Dlatego nagroda powinna być na tyle interesująca, żeby skusiła dobrych projektantów. Inaczej będziecie musieli zagryźć zęby i wypłacić honorarium za projekt, który de facto Wam się nie podoba.

Często zdarza się też tak, że zleceniodawca w ten sposób zbiera pomysły i każe na ich podstawie zaprojektować coś swojemu bratankowi za 100 zł ale to chyba już taka nasza polska domena.

4. Te z wyszukanym gustem jury

W tym wypadku kiedy dochodzi do ogłoszenia zwycięzców wszyscy są w absolutnym szoku ponieważ jury (składające się z szefa, jego znajomego malarza wraz z małżonką) wybiera projekt absolutnie najgorszy. Zazwyczaj później okazuje się, że jego autorem był ktoś z rodziny lub grona najbliższych znajomych

5. Te, w których regulaminu brak

Wolna amerykanka. Zaczyna i kończy się nie wiadomo kiedy, nie wiadomo kto i za co płaci.

Także jak widać żeby konkurs był interesujący dla trzeba się trochę natrudzić. Trzeba spisać jasny i uczciwy regulamin (i później się go trzymać!) i przede wszystkim zaproponować uczciwą nagrodę. Uczciwa nagroda to przeciętna stawka za dany projekt pomnożona przez X, gdzie X>2. Dlaczego? Ponieważ jeżeli grafik ma podjąć ryzyko musi mu się mu to opłacić!

Nie pisałem już dość długo, a to w związku z długo wyczekiwanym urlopem. Ale koniec laby i wracam do pisania. Na tematy dość wakacyjne Na początek trochę o zdjęciach. I iPhonie rzecz jasna. Choć nie tylko. Na pierwszy rzut panoramy i HDR.

Czy próbowałeś kiedyś zrobić zdjęcie okna w niezbyt oświetlonym pomieszczeniu? Zazwyczaj albo pomieszczenie jest ładnie oświetlone a za oknem nic nie widać, albo za oknem jest ładnie, a pomieszczenie wychodzi zupełnie ciemno. A przecież oko widzi to inaczej… Efekt jest jeszcze bardziej widoczny kiedy robimy zdjęcia gorszym aparatem lub komórką. Dlaczego?

To kwestia niskiej rozpiętości tonalnej. Otóż ludzkie oko potrafi bardzo szybko przystosować się do jasności punktu na który patrzy. Tak szybko, że nie zauważamy zbytniej różnicy. Aparat natomiast – w większości przypadków – ma ograniczoną rozpiętość tonalną. To znaczy albo skupia się na jaśniejszych partiach obrazu (a ciemne zapisuje jako czarne), albo ładnie doświetla ciemne obszary (za to jaśniejsze „przepala”, czyli pokazuje jako białe). Żeby to wyraźnie zrozumieć zerknijcie na te dwa zdjęcia które wykonałem w wąwozie Masca na Teneryfie.

Ekspozycja ustawiona na niebo

Ekspozycja ustawiona na góry

Te zdjęcia zrobiłem zaraz po sobie starając się nie ruszać iPhonem pomiędzy ujęciami. Iphone 3GS pozwala na ustawienie ekspozycji na obszar który dotknie się palcem, więc raz dotknąłem do nieba, raz na krajobraz. I co wyszło?

Na pierwszym zdjęciu niebo jest idealnie błękitne, natomiast nie widać nic oprócz niego. Na drugim krajobraz jest ładnie doświetlony, natomiast niebo jest białe – „przepalone”. Tradycyjne robienie zdjęć iPhonem w tych warunkach możemy scharakteryzować staropolskim „albo rybki albo pipki” I co teraz?

Teraz wkracza technika zwana HDR, czyli High dynamic range. Wystarczy, że odpowiedni program zbada oba zdjęcia i zdecyduje z którego zdjęcia wziąć odpowiednie fragmenty. Programów oczywiście jest dużo, ja wykorzystuję Pro HDR kosztujący $1.99. Ma on kilka trybów. O automatycznym powiem za chwilę, teraz zajmiemy się trybem wykorzystywania zdjęć z biblioteki. Odpalam, wskazuję mu zrobione przeze mnie dwa zdjęcia i… czekam

Pro HDR w działaniu

Program ma właściwie dwa zadania. Pierwsze to idealne ułożenie obrazów. Wiadomo, że zawsze lekko poruszymy drugie zdjęcie wględem pierwszego. Trzeba więć oba zanalizować i ułożyć jeden na drugim. Oczywiście jeśli mamy na zdjęciu poruszające się elementy (osoby, samochody, gałęzie na wietrze) to wynik może być kiepski. Życie :/

Drugie zadanie to wspomniane zaanalizowanie pikseli. Następnie ustawienia – jasność, kontrast, nasycenie i inne. Wynik w zależności od nich może być dość naturalny, mniej naturalny, lub wręcz kiczowaty. Oto dwa przykłady różnych ustawień tego samego obrazu.

Konfiguracja 1

Konfiguracja 2

Kiczowate? Przegięte? Wszystko zależy od percepcji. Po pierwsze o wiele bardziej zbliżone do tego co widzimy na codzień. Po drugie fotografia to sztuka, dopasujmy ustawienia do naszych chęci i potrzeb

A jak działa program w trybie automatycznym? Najpierw analizuje obraz (kilka sekund), następnie robi dwa zdjęcia, później je obrabia. Oto zdjęcie zrobione w zwykłym trybie (w nieco mniej kontrastowych warunkach)

Zdjęcie z aparatu

Zdjęcie zrobione Pro Hdr

Ciemniejsze fragmenty są doświetlone, podciągnięte jest też lekko nasycenie.

I to chyba tyle w temacie. A dla tych którzy chcą zainteresować się tematem niekoniecznie komórkowo opowiem w skrócie. Są właściwie trzy sposoby uzyskania takich obrazów. Pierwszy to robienie zdjęć w formacie RAW (lub NEF na Nikonie), który to format zapisuje o wiele więcej danych o fragmentach niedoświetlonych i prześwietlonych. Następnie za pomoca programu do obróbki zdjęć wyciągamy cienie i fragmenty przepalone (to pierwsze zawsze łatwiej zrobić niż to drugie).

Druga opcja to tzw bracketing. Większość lepszych aparatów posiada tę opcję. Robi trzy zdjęcia pod rząd prześwietlając nieco pierwsze, niedoświetlając ostatniego i robiąc normalnie to środkowe. Wszystko za jednym przyciśnięciem migawki – jest spora szansa że nie poruszymy aparatem w trakcie.

Z takimi zdjęciami (można więcej, ale trzy wystarczają) „udajemy” się do odpowiedniego programu. Możemy robić to ręcznie (np w Photoshopie) maskując niektóre obszary i wybierając je z odpowiednich zdjęć (ale to uciążliwe), lub odpalić specjalny program, najlepiej Photomatix. On sam wszystko ogarnie Powodzenia!

Sebastian – syn ludzi u których mieszkaliśmy, grał właśnie w Twinworld.

Ta MUZYKA! To niesamowite. Patrzyłem jakbym wrósł w ziemię… I wiedziałem że muszę JĄ mieć!

Potem inne gry. Jumping Jack Son!

Słyszycie to intro? Przecież po 8 bitowym piptaniu to był wręcz szok.

Następnie Shufflepuck Cafe. Grywalność wręcz kosmiczna. I ta MYSZKA! (Przy intro też miałem ciary na plecach. No dobra, nadal mam )

Po powrocie do domu, a właściwie już wtedy, w Niemczech, zdecydowałem. C64 idzie do sprzedania, kupuję Amigę. Nie minęły dwa miesiące (przekonywania Taty – DZIĘKI TATO!!!), a na moim biurku stała ONA. I zaczęło się. Dyskietki 5,25″ wydawały się teraz wieśniackie. A te 3,5 calowe otaczałem nabożną czcią. I co z tego że na jednej nie mieściło się już kilka gier, ba jedna gra często mieściła się na kilku?

Lecimy dalej. Gra przy której potrafiłem spędzić KILKA DNI. Dosłownie. W wakacje rzecz jasna. Z przerwami na jedzenie i spanie. Czasami

Pirates! Oczywiście!

Nie miałem pojęcia, że wiele lat później, podczas mojej podróży poślubnej, na Wyspach Kanaryjskich, będę ukradkiem grywał w nową wersję tejże gry – Sid Meier Pirates )) (Spokojnie, spokojnie, już gdy żona spała).

Ale najważniejsze chyba było wkroczenie na ścieżkę gier które na C64 były prawie niedostępne. PRZYGODÓWKI!!!

Grałem już co prawda wcześniej w Maniac Mansion (królową przygodówek na której kanwie powstawały później inne gry – SCUMM – Cript Creation Utility For  Maniac Mansion istnieje do dziś!),

(damn gość przechodzi to w 9 minut!!!)

ale dopiero tutaj mogłem ich porządnie skosztować.

albo

Mógłbym wymieniać je godzinami. Preferowałem Lucasfilm, choć gry Sierry (Larry, Police Quest) też były wspaniałe.

Ok, co poza przygodówkami? Oczywiście EOB!

I poza wszelkimi kategoriami – gra która ryła czaszkę tak bardzo że do dziś bardzo, bardzo chętnie zobaczyłbym ją na mojej PS3 ))))

Tak, ten tętent koni i potem ryk koguta. KOCHAM!

Później był Another World (gra która była dla mnie jak film) i wiele, wiele innych. Nie sposób je wymienić. Prawda jest taka, że później gdy nadeszła era PC ten musiał nadrobić wiele, wiele lat zanim dorównał grafiką i dźwiękiem Amidze.

Nawet Karta VGA i SoundBlaster to nie było to… Posłuchajcie moich dwóch ulubionych kawałków…

Mam gdzieś jeszcze nawet kasetę – nagrywałem to, aby słuchać na walkmanie, w drodze do szkoły )

Ale cóż, PC bezlitośnie wypchnęło Amigę z rynku. Choć dziś na moim maczku uwielbiam czasem odpalić emulator Amigi i pociąć w to, i owo

No cóż. Tak zaczynało się uzależnienie. Ale o tym już pisałem. Ech, chyba czas pozrzucać trochę muzyki amigowej na iPhone i wzbogacić repertuar muzyczny.

Pozdrawiam gorąco wszystkich fanów Amigi i… pamiętajcie. KILL ATARI! DDDDDD

(Dla niewtajemniczonych – tak, tak, istniała kiedyś taka firma, ba istnieje nadal, z logotypem w kształcie pieńka do odrąbywania świńskich łbów. Pff. Masakra. Tragedia. )

I na sam koniec mega bonusik. ENJOY!

Kończę urządzanie domu. W związku z tym po pierwsze powinno pojawić się trochę notek – z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego że wreszcie ilość czasu nieco mi się zwiększy, po drugie dlatego że czas na ostatni i najlepszy etap remontu – wybór sprzętu

O części już pisałem, część już zakupiłem, przede mną pojawił się dylemat – co wykorzystać do kina domowego. I wybór padł tym razem na Mac Mini. Z kilku powodów.

Pisałem jakiś czas temu o dwóch urządzeniach do obsługi filmów.

http://netgeeks.pl/index.php/2009/01/multimedia-bez-komputera/

http://netgeeks.pl/index.php/2010/02/pch/

Oba to multimedialne obudowy do dysków twardych. Minęło kolejnych kilka miesięcy a ja rozmyśliłem się. Czemu? Moje zdanie na temat Dvico i PCH nie zmieniło się. Pierwsze jest dość średnie, drugie – całkiem całkiem. Ale to trochę za mało. Z kilku powodów. Po pierwsze – interface. Ten jest, jak już pisałem oparty na html i dość wolny. Może to nie najważniejsze, ale Mac mnie trochę rozpieścił – lubię dopracowane rozwiązania. Szybkie, sprawne, przyjemne.

Po drugie – chciałbym jednak w salonie czegoś więcej niż zwykłego dysku z możliwością odtwarzania filmów, zdjęć i muzyki. Zauważyłem, że właściwie od dwóch lat nie było chyba imprezy bez pokazywania czegoś na youtube. Serio Zawsze pojawia się tamt „a widziałeś toooo?” i w ruch idzie laptop. Gorzej gdy na imprezie jest sporo osób. Owszem, PCH posiada aplikację do odtwarzania filmów z youtube, ale jej działanie pozostawia wiele do życzenia. A w przypadku Maka Mini posiadam po prostu podłączaony do telewizora pełnoprawny komputer. I to z lepszą kartą graficzną niż mój Macbook Tak więc zdecydowałem się dodać te kilkaset złotych i kupić maczka. No cóż – przy kredycie na remont domu te setki dość fajnie rozkładają się na 30 lat – zupełnie tego nie czuć

Nie będe skupiał się na samym maku – mak jak mak. Mam do niego bezprzewodową klawiaturę i nową myszkę, Leoparda pewnie znacie, jeśli nie to musicie spróbować. Ale to o czym chciałem napisać to PLEX.

Otóż przecież moim założeniem opisywanym wcześniej było uwolnienie się od myszki i klawiatury w salonie! Czy coś się zmieniło? Nie PLEX to nakładka na Leoparda służąca właśnie do zamiany go na jukebox – odtwarzacza filmów, muzyki i zdjęć. Za pomocą różnych pluginów (a jest ich mnóstwo) i programów w stylu Plex Media Server mogę rozbudować go tak, że będzie mi nawet pokazywał zdjęcia z Adobe Lightroom.

Interfejs jest po prostu śliczny. I właściwie skonfigurowany, tak że nie trzeba nic przy nim gmerać. Piszę o tym, bo pisałem w poprzedniej notce o YAMJ, który może fajnie wygląda, ale wymaga odpalania jakichś horendalnych ilości skryptów i komend z prompta po każdym wgraniu filmu. Brr.

Interfejs plexa jest szybciutki i pozwala nam szybko przechodzić do interesującego nas działu. Co więcej, na podstawie pliku sam ściąga np z IMDB lub TVDB okładkę filmu, jego ocenę, opis, obsadę, a nawet… kilkunastosekundowy kawałek soundtracku, który odpala się po najechaniu na film. Amazing.

Podobnie odpala się muzykę, czy zdjęcia. Wszystko szybkie i niezawodne. I co więcej – obsługiwalne pilotem. A gdy macie uniwersalnego pilota – także nim!

Oczywiście Mac obsługuje o wiele więcej formatów niż jakikolwiek dysk multimedialny, a w razie problemu można dograc odpowiednie kodeki. Community Leoparda jest o wiele większe niż community dowolnego innego systemu dysków multimedialnych! Do tego dobrze działające polskie napisy (w txt!) i wiele innych rzeczy. No cóż, czas obejrzeć finał LOST (tak, tak, nadal nie mieliśmy czasu go zobaczyć )

I na koniec – co z dyskiem? Niestety mojego 1TB który wyjąłem z PCH nie wejdzie mi do Maka Mini – tam wchodzą przecież dyski 2,5″. No cóż, udało mi się po długich poszukiwaniach kupić obudowę na dyski 3,5″ z interfejsem FW800. Ale o niej niedługo. A gdy już ją podłączę backup po time machine nie będzie mi straszny

Poniżej dwie propozycje logotypów i mała ankietka. Przyszłość w rękach ludu!

Wersja 1

Wersja 2

I ankietka:

[poll id="3"]

***

Dzięki! Oba logotypy szły „web w web” ale ostatecznie wygrał numer 1. Zmieniliśmy też od razy templatkę – może bez szaleństw, ale po pierwsze content is king, po drugie mamy ostatnio problemy z czasem. I możecie wreszcie zostać fanami NG na Facebooku do czego serdecznie zachęcamy!

Avatara oczywiście obejrzeć musiałem. Zapowiadana hucznie rewolucja 3D nie mogła przecież ominąć żadnego geeka. Choć nawet ja, choć z natury nie jestem zbyt cyniczny, szedłem do kina z kieszeniami pełnymi dystansu. Cóż może bowiem być aż tak rewolucyjnego, skoro technologia się nie zmienia?

Niestety IMAX jak na razie musiałem sobie podarować – w Genewie ani okolicach żadnego nie ma – no cóż, poczekam na powrót do Polski. Całe szczęście jednak wersję 3d można oglądać też w zwykłych kinach. Udało się więc zostawić Franka z będącą akurat u nas Babcią – i do kina!

Ale zanim powiem o samych wrażeniach z filmu, cofnę się trochę w czasie. Moja pierwsza przygoda z filmem 3D to lata 80te, Warszawa i Kino Oka. Był tam wyświetlany jeden film 3D – za to na okrągło. Właściwie codziennie, przez wiele lat – a popyt był spory, każda szkolna wycieczka do Warszawy musiała go zaliczyć. Film ten, a właściwie dwa filmy, nazywały się „Zabawy zwierząt” i „Parada atrakcji”. Radzieccy cyrkowcy razem ze zwierzętami wykonywali różne tricki rzucając do nas kółeczkami, żonglując piłkami, czy wypuszczając motylki. Wrażenie było piorunujące – z innych SFX zapamiętałem gościa który stąpał w pustkę, a pod nogami pojawiały mu się schody. Bajka!

Na kolejne produkcje 3D trzeba było poczekać około dekadę, gdy pojawiły się pierwsze produkcje 3d wykorzystujące technologię anaglifów – potrzebne były do tego okulary dwukolorowe. Plusem tej technologii jest śmiesznie niska cena okularów, minusem przekłamania kolorystyczne i generalnie niska jakość.

Kolejny krok to IMAX. Filmy w IMAXie który otworzył swoje wrota w Warszawie najpierw jako Panasonic IMAX, potem Orange IMAX by w końcu dostać się w szpony Cinema City. IMAX to gigantyczny ekran, ale to technologia wcale nie cyfrowa! Właśnie dlatego filmy w niej sa tak kosztowne. Taśma jest strasznie gruba, klatki umieszczone są wzdłuż a nie wszerz. Kamera straszliwie hałasuje i jest wielka. Filmy 3D w IMAXie służyły głównie prezentacji technologii 3D, były dubbingowane (co dla nas Polaków jest jednak wrzodem na d…) i głupie. Dinzaury 3D, otchłań 3D, itp. Trójwymiarowo nawet fajnie, ale ogólnie – tak sobie. Do IMAXa wolałem chodzić na filmy 2D tam wyświetlane (ze względu na gigantyczny ekran) lub takie w których było kilka scen 3D (nowy Superman).

Aha, nie mylmy IMAXa z kinem cyfrowym. Pierwsze cyfrowe kino w Polsce to Nove Kino Praha, potem pojawiło się ich więcej – w najbliższych latach ma być ich całkiem sporo. Jest też trochę technologii cyfrowych 3d, które powodują, że oko męczy się mniej niż w przypadku IMAXa. No ale nigdzie indziej nie nacieszymy się tak wielkim ekranem – coś za coś.

W każdym razie to właśnie w IMAXie widziałem pierwszy film 3D który mi się rzeczywiście spodobał – to Beowulf. Film był rzeczywiście fajny, historia niezła, muzyka też, 3D wydawało się wreszcie środkiem a nie celem.

Avatar miał być inny. Miał być rewolucją. Już samo myślenie o scenach miało uwzględniać „myślenie w 3D”. Trochę mnie to zastanawiało, w końcu tradycyjne filmy nie są płaskie, jedynie nie wydają się aż tak latać przed oczami. I niestety… zawiodłem się. Nie na filmie jako takim, bo uważam go za całkiem niezły (jak na swój gatunek). Zawiodłem się na tym rewolucyjnym 3D. Nie wiem, może muszę pójść jeszcze raz, może tym razem do IMAXa, albo dobrego kina cyfrowego z Dolby 3D choćby (oczy mi się jednak trochę zmęczyły, nie mam pojęcia w jakiej technologii oglądałem ten film).

Ale rewolucji nie było. W porównaniu z – wcale nie tak głośno obtrąbianym – Beowulfem tak dużo się nie zmieniło. Serio.

Rewolucja była zupełnie gdzie indziej. W renderach. Otóż całość wyrenderoana jest tak bajecznie, że człowiek zapomina że to render. Wreszcie. Wreszcie patrzymy na avatarów jak na ludzi, lub bądź co bądź żywe istoty. Mimika, ruchy, bajeczny mo-cap – wszystko piękne. Sceneria – rendery detali – bajka. 3D naprawdę schodzi na drugi plan.

A sam film jako taki? No cóż. Dla mnie to taki Tańczący z Wilkami XXI wieku. Porównanie nasuwa się samo. Tylko ja wolę tamten film ze względu na scenerię, muzykę i prawdziwych Indian Tu niektóre wątki są dość nachalne, no ale to kino amerykańskie. X muza. Za to ją kochamy.

Tak więc do kina należy pójść, pewnie nawet kilka razy, do różnych kin. Ale rewolucji 3D nie ma. Jak na razie.

No i ….

(UWAGA SPOILER!)

Końcówka jakaś taka polska. Laska obraziła się na gościa. Ale gdy zajechał najlepszą i najbardziej wypasioną furą we wsi – od razu zmiękła

Po nieco długiej przerwie (spowodowanej rekonstrukcją kolana Piotrka i urodzeniem się mojego syna) wracamy do boju

Jak każdy porządny geek, przetestowałem w swoim życiu chyba każda możliwą przeglądarkę. Nie byłem nigdy fanem Netscape (nie podobała mi się graficznie), nie przekonała mnie do siebie Opera, nie kupił mnie Seamonkey. Oczywiście dość szybko zrezygnowałem z IE. Po kilku nieudanych próbach zrezygnowałem też z Safari, a Google ciągle nie wypuścił dobrej wersji Chrome na Maka (choć nie zanosi się na to, abym się na nią przesiadł – to taka refleksja po próbach na Windowsie). Regularnie za to wracam do Firefoxa i to on od kilku ładnych lat jest moją ulubioną przeglądarką.

Nie chcę robić żadnego porównania , czy podawać liczb – nie mają one dla mnie wielkiego znaczenia. Znaczenia nie mają także mikrosekundowe różnice w czasie ładowania stron i inne temu podobne parametry. To co trzyma mnie przy ognistym lisie to pluginy. Tak, tutaj znowu daje o sobie znać moje ulubione słowo – „community”. Pluginów na Firefoxa jest mnóstwo, ja postaram się dzisiaj opisać te z których ja korzystam.

1. Adblock Plus

Od tego dodatku uzależniłem się tak bardzo, że gdy widzę przeglądarkę pełną reklam, to nie moge się nadziwić brzydocie internetu. Wiem, wiem, jako osoba bądź co bądź z tej branży powinienem być wrogiem takich rozwiązań. Niestety – nie moja wina, że zachłanność reklamodawców zamieniła internet w taki syf. Zapomniałem już co to toplayer, zapomniałem co to idiotyczne bannery zasłaniające pół ekranu przy jednym złym ruchu myszką. Adieu!

2. Xmarks

Plugin ten robi dokładnie to do czego jest stworzony – ani mniej ani więcej. Eksportuje na serwer twoją listę zakładek i ściąga ją w razie potrzeby. Przydaje mi się to bardzo gdy pracuję na kilku kompach, a także po reinstalu. Czasami szybko instaluję to na gościnnym kompie, aby mieć dostęp do swojego paska z zakładkami podręcznymi. Nie potrafię chyba bez niego żyć

3. Web Developer

Nie ma chyba geeka który nie znałby tego pluginu. A na pewno nie ma takiego developera Ten zestaw narzędzi to ósmy cud świata – świata webdesignu. Dodaje mnóstwo użytecznych funkcji pozwalających na zdiagnozowanie problemów ze stroną, podświetla odpowiednie elementy, pokazuje kod HTML i CSS, pozwala zmieniać CSS w locie i dodaje milion innych użytecznych funkcji. Nie wyobrażam sobie tworzenia jakiegokolwiek sajtu bez niego.

4. Google Reader Watcher

Dwie notki temu pisałem o Google Readerze. Mała ikonka w dolnym prawym rogu ekranu generowana za pomocą tego pluginu dostarcza mi informacji o nieprzeczytanych postach, za jej pomocą mogę też od razu przenieść się do czytnika. Very handy!

5.  Measure It

Malutki, choć wygodny plugin, który pozwala na szybkie zmierzenie dowolnego elementu na stronie. Nie jest to dodatek z gatunku codzienych, ale bardzo przydaje się gdy akurat chcemy coś szybciutko zmierzyć.

6. Download Statusbar

Prawie każdy z nas ściąga olbrzymie ilości plików z netu. Ten dodatek w bardzo przyjazny sposób pokazuje w głównym oknie bieżąco ściągane pliki – postęp w ich downloadzie, oraz te które już się ściągnęły. Dwukrotne kliknięcie uruchamia ściągnięty plik. To wszystko pozwala zapomnieć o CMD-J, czy przeszukiwaniu katalogu „Downloads”.

7. Flagfox

To dodatek z gatunku nic nie dających, choć jakoś go lubię Wyświetla małą flagę w pasku adresu wskazującą na fizyczną lokalizację serwera. Może rzeczywiście czasem się przydać, mnie natomiast służy jako ciekawostka. I samouczek flag

8. Cooliris

Ten całkiem fajny plugin, a właściwie aplikacja specjalnie powędrowała na koniec mojej listy. Powód jest banalny – niestety przez większość czasu jest wyłączona. Zwalnia przeglądarkę na jakieś pół sekundy, co kilkanaście sekund – zupełnie nie wiem dlaczego. Warta jednak jest przetestowania – może to z moim kompem jest coś nie tak. Przydaje się szczególnie, gdy szukamy jakiejś grafiki. Ściana obrazków przypominająca ścianę telewizorów w studiu TV jest nie tylko fajna, ale bardzo praktyczna. Znalezienie czegoś choćby w Google Images jest o wiele prostsze – dziesiątki obrazów dosłownie przewijają się przed naszymi oczami, nie trzeba ciągle klikac upierdliwego NEXT. Warto spróbować i ewentualnie monitorować zmiany, gdyż coraz więcej sajtów współpracuje z Cooliris.

I to tyle. Chyba jednak poszperam czegoś nowego, dawno nie wyszukiwałem nowych pluginów. A może wy znacie jakieś fajne o których zapomniałem?

1. Showcase od Web Design in Russia

via SmashingMagazine

Kolejne linki w rozwinięciu postu.

2. Logo Design A to Z – H

via Abduzeedo

3. Creative and Colorful Artworks from Glenzz

via Abduzeedo

4. Inspiration Gallery #21 – Webdesign Edition

via Danielnelson.se

5. Typography Mania #3

via Abduzeedo.com

6. Hash Two Theme: Free Download This Week

via Tutoria 9

7. 40 Free High-Quality WordPress Themes

via SmashingMagazine

8. Dark Blue Industrial Photoshop Patterns

via WebTreats

9. 20 Best alternatives of Adobe Photoshop

via BestDesignTuts

10. Awsome paintings of Adam Haynes

via Abduzeedo.com