Od samego początku grania w My Kingdom zdziwiła mnie jedna rzecz – ilość graczy. Byłem zszokowany, gra została odpalona w listopadzie 2010 roku, a tymczasem po obu stronach Kondratowicza (nie będącą w sumie arterią w centrum miasta) zauważyć można było wioski graczy. Jedynym problemem było to, że opcja dodania ich do znajomych była lekko wyszarzona.

Problem rozwiązał się dość szybko. Okazuje się że byłem daleko od prawdy. Otóż wioski otoczone palisadą to wioski barbarzyńców, zarządzane przez system, czyli tak zwani NPC. Można od nich kupować towary, można ich okradać i to tyle.

Część 1 – rozbudowa. Od mniej więcej miesiąca gram w My Kingdom. Pisałem już o pierwszych wrażeniach z gry i moich geolokalizacyjnych rozkminkach. Teraz mogę napisać coś więcej – nie będę ściemniał, gra zdominowała mój czas, ale tylko wtedy gdy go mam za dużo – podczas przemieszczania się po mieście. Nie zarywam nocy, nie tracę czasu w domu, bo nie ruszając się zbyt dużo w grze nie zrobię. Za to kiedy jestem poza domem i się nudzę – zamieniam się w Pana i Władcę.

Dla tych którzy nie przeczytali i przeczytać poprzedniej notki nie chcą, jeszcze raz, w pigułce. Polska jest królestwem. Podzielonym na regiony odpowiadające województwom. Każdy region składa się znów z powiatów (county). A te znowu dzielą się na dzielnice (areas).

Temat podróży w czasie fascynował mnie od praktycznie od zawsze, czyli od obejrzenia Powrotu do Przyszłości w kinie, w 1985 roku. Teraz, podczas kinowego maratonu tej serii w którym brałem udział, naszło mnie, aby napisac notkę o filmach związanych z podróżami w czasie – filmach które mi się podobały. Nie będe tworzył kolejnej z cyklu “najlepsze” bo za chwilę zostanę ukamienowany, że o czymś zapomniałem albo czegoś nie uwzględniłem :)

Filmy o podróżach w czasie lądowały w moim folderze TT (Time Travel rzecz jasna), juz od długiego czasu (tak, były rzecz jasna ripowane w celach backupu z oryginalnych płyt!), a ja – głównie z moim wiernym kompanem Soo – pochłaniałem je po kolei. I nie mówię tylko o tych gdzie bohater wyraźnie podróżuje w czasie, mogą to być również różne czasowe anomalie. Wymieniłem te filmy które widziałem i które lubię, jeden którego nie kumam do końca, oraz dwa podwójne bonusiki :) No dobra. Naprzód! Aha, kolejność nie ma znaczenia :)

“Check-in”. Słowo przeżywające swoją drugą młodość, kojarzone do tej pory prawie wyłącznie z hotelami. Check-in (zanim reszta autokaru dotrze do recepcji) i check-out (modląc się żeby rachunek doliczony do pokoju nie był zbyt wysoki). Dziś prawdę mówiąc coraz mniej osób kojarzy go wyłącznie z meldowaniem się w sposób fizyczny. Check-in to słowo wytrych – chleb codzienny dla ekstrawertyków i zmora dla introwertyków. A co to takiego?

Wszystko zaczęło się od pierwszych serwisów geolokalizacyjnych. Jestem w Hard Rock Cafe, wyciągam telefon, odpalam Foursquare/Gowallę/Facebook Places, wyszukuję na liście miejsc w okolicy właśnie Hard Rock Cafe, klikam “check-in”. Melduję się w nim – wirtualnie. Po co? O tym za chwilę.

Moja przygoda z chatem jako takim zaczęła się dość wcześnie, bo za ery ICQ. Ten sympatyczny programik był chyba jedynym wówczas narzędziem do chatu dostępnym u nas i tak szeroko znanym. Ba, do tej pory pamiętam na pamięć swój login, co biorąc pod uwagę moją akalkulię i niechęć do cyfr jest godne podziwu ;) Był oczywiście jeszcze IRC i kanały prywatne, ale IRC był czymś zupełnie innym i służył do komunikacji grupowej.

Potem nadeszła era Gadu Gadu która trwała, trwała i trwała. I w sumie trwa w dużej mierze nadal. Gadu Gadu jednak dość szybko obrastało w zbędne funkcje, robiło się ciężkie i brzydkie – zupełnie jak Windows XP :) Dlatego dość szybko zmieniłem GG na Konnekta, oprócz tego pojawił się Skype, ale jego odpalałem tylko czasami, jak chciałem pogadać normalnie, zbyt ciężki jest do czata.